de kleurrijke tegenhanger van politics.be http://www.politiek.be politiek.be nl Thu, 11 Mar 5:47:05 GMT http://www.politiek.be/activiteiten/detail/385-debat-over-het-rookverbod/ http://www.politiek.be/activiteiten/detail/385-debat-over-het-rookverbod/ Het rookverbod deed al veel stof opwaaien in de media, binnenkort ook in de Gentse Blandijn. Zie affiche voor alle info. Wilt U nog meer info? www.nsv.be of gent@nsv.be 2010-03-03T17:38:31+01:00 http://www.politiek.be/activiteiten/detail/382-wanneer-komt-de-koerdische-lente/ http://www.politiek.be/activiteiten/detail/382-wanneer-komt-de-koerdische-lente/ Het lijkt beter te gaan met de Koerden. In Irak kunnen zij opnieuw vrij ademen na het verdwijnen van Saddam Hoessein, terwijl het Turkse regime wordt gedwongen om het ‘Koerdische probleem’ te erkennen. Onlangs lanceerde Ankara een plan om de Koerden meer rechten te geven. En als wij de Europese Commissie mogen geloven dan is de ‘Koerdische kwestie’ in de Turkse staat zo goed als opgelost. Aan het groeiend nationaal bewustzijn kun je zien dat de Koerdische lente voor de deur staat. Alleen is de vraag wanneer deze lente het cordon sanitaire van repressieve staten en een onverschillige internationale gemeenschap zal kunnen doorbreken. Als bevoorrechte getuige zal Derwich Ferho ons onderhouden over de Koerdische actualiteit. De gespreksavond is een echte aanrader voor wie meer wil weten over de Koerdische kwestie dan wat de media ons voorschotelt. Uiteraard willen wij van de spreker vernemen hoe hij de kansen van een Koerdische lente inschat. 2010-02-07T21:27:50+01:00 http://www.politiek.be/activiteiten/detail/381-colloquium-nsv-gent-europa-europees/ http://www.politiek.be/activiteiten/detail/381-colloquium-nsv-gent-europa-europees/ Op 24 februari 2010 zal de NSV! Gent een colloquium organiseren over de toekomst van Europa. Deelnemende sprekers zijn Frank Vanhecke (Vlaams Belang), Andreas Mölzer (FPÖ) Nick Griffin (British National Party) en Bruno Gollnisch(Front National). Dit colloquium zal aanvangen om 20u in het ICC van Gent. Let wel: Vooraf inschrijven is verplicht! Dit kan door je voor- en achternaam door te sturen naar: het e-postadres europa@nsv.be 2010-02-06T16:26:37+01:00 http://www.politiek.be/activiteiten/detail/380-studienamiddag-de-wet-patintenrechten-het-recht-op-gezondheid-en-de-verwerking-van-gezondheidsgegevens/ http://www.politiek.be/activiteiten/detail/380-studienamiddag-de-wet-patintenrechten-het-recht-op-gezondheid-en-de-verwerking-van-gezondheidsgegevens/ Ehealth, privacy en gezondheidsgegevens Studienamiddag Donderdag 18 maart Vrije Universiteit Brussel, Campus Jette, Auditorium P. Brouwer Met de wet patiëntenrechten heeft de wetgever een charter van patiëntenrechten vastgesteld, waardoor een duidelijkere basis wordt geboden voor de relatie tussen patiënt en beroepsbeoefenaar. Zo werd het verticale karakter van die relatie doorbroken en is de erkenning van de autonomie van de patiënt een feit. Daarnaast moet de wet een hefboom bieden voor een kwaliteitsvolle zorgverlening. Na een inleidende lezing over het recht op gezondheidszorg volgt een bespreking van de wet patiëntenrechten en de gevolgen voor onze persoonlijke levenssfeer. Daarbij wordt ook ingegaan op het grondrecht op privacy en de bescherming van persoonsgegevens zoals vervat in de wet van 8 december 1992 betreffende de bescherming van de persoonlijke levenssfeer ten opzichte van de verwerking van persoonsgegevens. Deze wet bevat de algemene beginselen waarmee rekening moet worden gehouden bij de verwerking van persoonsgegevens van natuurlijke personen en vult de wet op de patiëntenrechten aan. Op de studiedag wordt onderzocht in welke mate de wet patiëntenrechten een afspiegeling vormt van deze basisbeginselen uit de WVP. Er wordt onder andere ingegaan op de toestemming tot het verwerken van gezondheidsgegevens, het recht op toegang tot de medische persoonsgegevens, de mededeling van de persoonsgegevens aan derden en de geheimhoudingsplicht. Op de studiedag wordt het woord gegeven aan academici, alsmede aan praktijkmensen en vertegenwoordigers van de industrie, de Orde van Geneesheren en de Commissie voor de Bescherming van de Persoonlijke Levenssfeer. Er wordt tijd uitgetrokken voor vragen en discussie. Na afloop van de studiedag neemt u de publicatie “De wet patiëntenrechten en de verwerking van gezondheidsgegevens” door Ronny Saelens en Paul De Hert mee naar huis. Voor wie? Deze studienamiddag richt zich tot beroepsbeoefenaars uit de medische sector (ziekenhuizen, psychiatrische instellingen, artsen, medische centra, wijkgezondheidscentra, palliatieve zorgcentra…); directies van rusthuizen, gehandicaptenzorg, jeugdvoorzieningen; OCMW’s en CAW’s; patiëntenverenigingen; ombudsdiensten; mutualiteiten; verzekeringsmaatschappijen; advocaten; magistraten; werknemers- en werkgeversorganisaties; academici Programma 12.30 – 12.55 Onthaal 13.00 – 13.05 Verwelkoming en situering van de problematiek dagvoorzitter Prof. Paul De Hert, Vrije Universiteit Brussel en hoofddocent Universiteit Tilburg 13.10 – 13.30 Gezondheid wettelijk gegarandeerd? Het recht op gezondheid en op gezondheidszorg in de Grondwet en het internationaal recht Drs. Freek Louckx, Vrije Universiteit Brussel 13.35 – 14.15 Mag ik eventjes meekijken? De wet patiëntenrechten en het recht op privacy Dhr. Ronny Saelens, Vrije Universiteit Brussel 14.20 – 14.45 eHealth, privacy en gezondheidsgegevens: het perspectief van de Commissie voor de Bescherming van de Persoonlijke Levenssfeer Frank Robben, administrateur-generaal van het eHealth-platform en van de Kruispuntbank van de Sociale Zekerheid 14.50 – 15.20 Koffiepauze 15.25 – 15.50 Privacy van patiëntengegevens: een bekommernis van de medische sector? eHealth, privacy en gezondheidsgegevens: het perspectief van de Orde van Geneesheren Prof. Michel Deneyer, nationale raad van de Orde van Geneesheren 15.55 – 16.20 eHealth een technisch wondermiddel met respect voor de privacy? Hans Delporte, Healthcare Business Development Manager, Microsoft 16.25 – 16.45 Mogelijkheid tot vraagstelling en afronding door de dagvoorzitter Hebt u nu reeds een vraag voor de sprekers? Stuur ze dan naar yves.stevens@politeia.be Publicatie De wet patiëntenrechten en de verwerking van gezondheidsgegevens U bent verhinderd om naar de studiedag te komen maar zou toch graag de publicatie “De wet patiëntenrechten en de verwerking van gezondheidsgegevens” door Ronny Saelens en Paul De Hert bestellen? Dit kan door hier te klikken of via mail op info@politeia.be. Praktisch Organisatie * Uitgeverij Politeia nv in samenwerking met de Onderzoeksgroep Law Science Technology & Society (LSTS) van de Vrije Universiteit Brussel. Datum * Donderdag 18 maart van 13 tot 16.45 uur. Locatie * VUB, Campus Jette, auditorium P. Brouwer (Laarbeeklaan 103,1090 Brussel) Met de trein: De lijn Brussel-Noord/Denderleeuw/Aalst/Gent en de lijn Brussel-Noord/ Dendermonde hebben een halte in het station van Jette. Het station van Jette bevindt zich op ongeveer 20 minuten wandelen van de Campus Jette. U kan ook vanaf het station buslijn 53 nemen richting UZ Brussel. Voor alle andere treinverbindingen stapt u uit in het Noordstation waar u bus 14 of 15 richting UZ Brussel kan nemen. Met de auto: Op de grote Ring (R0) rond Brussel neemt u afrit 9. Vervolgens volgt u de wegwijzers naar het UZ Brussel. Inschrijven * U kan zich inschrijven per mail (info@politeia.be) of per fax (02/289.26.19). De inschrijving is definitief, u ontvangt een factuur. Annuleren van de inschrijving is niet mogelijk, maar er kan een vervanger worden aangewezen. Prijs * 89 euro. In deze prijs zijn de publicatie “De wet patiëntenrechten en de verwerking van gezondheidsgegevens” door Ronny Saelens en Paul De Hert en de koffiepauze inbegrepen (exclusief btw). Contact * info@politeia.be of tel. 02 289 26 12. Magistratuur * De tenlasteneming van de inschrijvingskosten voor de magistraten, de gerechtelijke stagiaires, het personeel van de griffies en parketten werd aangevraagd bij het Instituut voor gerechtelijke opleiding. Advocatuur * De aanvraag als permanente vorming werd aangevraagd bij de Orde van Vlaamse Balies. 2010-02-02T17:46:39+01:00 http://www.politiek.be/activiteiten/detail/378-symposion-onze-gezondheid-met-marc-van-ranst-kris-gaublomme-john-virapen/ http://www.politiek.be/activiteiten/detail/378-symposion-onze-gezondheid-met-marc-van-ranst-kris-gaublomme-john-virapen/ Zaterdag 13 februari 2010 UITNODIGING SYMPOSION “ONZE GEZONDHEID“ VACCINEREN : ja, natuurlijk ! … of toch beter niet ? OPEN DEBAT : Gedurende maanden is heel de wereld in de ban geweest van de Mexicaanse griep en de vaccinatiecampagne. Heel wat mensen zijn zich hierover vragen beginnen stellen en meer algemeen is er een maatschappelijke discussie op gang gekomen over onze hedendaagse geneeskunde ( klassieke versus alternatieve benadering ). Met deze twee specialisten willen we de verschillende aspecten en argumentaties hiervan bespreken in een open en respectvol tweegesprek. met professor MARC VAN RANST en dokter KRIS GAUBLOMME BEKENTENISSEN VAN EEN FARMA-INSIDER: Getuigenis door JOHN VIRAPEN, ex topman Eli Lilly De toenemende invloed van de farmaceutische industrie is voor vrijwel iedereen duidelijk en opent vele vragen. We zijn zeer trots en dankbaar dat dokter John Virapen als ervaringsdeskundige ermee ingestemd heeft hierover te komen spreken op basis van zijn kennis en ervaringen. Met voorouders uit India is hij geboren in Brits Guyana. Daar bracht hij zijn jeugd door. Zijn familie had geld gespaard zodat hij in Amerika en Engeland medicijnen en psychologie kon studeren. In 1968 begon zijn carrière in de farmaceutische industrie. Hij werkte zich op tot directeur van Eli Lilly, een van de grootste farmaceutische bedrijven ter wereld . In die functie heeft hij meegewerkt aan corruptie, omkoping van ambtenaren e.d. om medicijnen goedgekeurd te krijgen. Later begon hij zich te realiseren dat de farmaceutische industrie uitsluitend geïnteresseerd is in winst en in het geheel niet in de gezondheid van de consument. De farmaceutische industrie creëert zelfs nieuwe ziekten om verzekerd te zijn van omzet. Hij wilde deze praktijken kwijt aan de wereld. U hebt de mogelijkheid ter plaatse een specifieke vraag te stellen, maar voor het open debat dient u deze op voorhand mee te delen via email aan rudyjayvandamme@gmail.com . Aanvang : 14.00 H stipt (deuren 13.00 H) Inkom : 10 euro ( ter plaatse te betalen ) BELANGRIJK : gelieve zo vlug mogelijk in te schrijven via email: info@belfort-group.eu 2010-01-27T11:16:34+01:00 http://www.politiek.be/activiteiten/detail/377-nsv-betoging-jeugd-eist-vlaamse-toekomst/ http://www.politiek.be/activiteiten/detail/377-nsv-betoging-jeugd-eist-vlaamse-toekomst/ Op donderdag 4 maart trekt de Nationalistische StudentenVereniging (NSV!) door de Antwerpse studentenbuurt. De NSV! en haar sympathisanten verzamelen om 20u. aan de Stadswaag. De zeven afdelingen van de NSV! organiseren ieder academiejaar een nationale betoging in één van de drie grote studentensteden. Dit jaar komen we op straat onder de slogan “Jeugd eist Vlaamse toekomst!” waarmee we drie actuele strijdpunten accentueren. Jeugd eist een Vlaamse toekomst… omdat het Belgische model heeft afgedaan. De actualiteit toont keer op keer aan, dat België op sterven na dood is. Vlaanderen moet zijn plaats opeisen in Europa en nemen waar het recht op heeft: een eigen onafhankelijke staat. Voor de NSV! is het dan ook klaar en duidelijk, België kan niet snel genoeg barsten! Jeugd eist een Vlaamse toekomst… die meer is dan een cosmetische operatie. Voor de verandering van een wimpel en het logo op onze belastingsbrief, moeten we ook durven passen. De onafhankelijke Vlaamse staat moet ten voeten uit nationalistisch zijn. Zeker in deze economische moeilijke tijden waar jobzekerheid voor jongeren geen evidentie meer is. Het voorbije jaar alleen al is de algemene jeugdwerkloosheid fors opgelopen (+32,2%). Bij de hooggeschoolde mannen is er zelfs bijna een verdubbeling! Wil de jeugd nog uitzicht op werkzekerheid, dan moeten we af van de mentaliteit om onze bedrijven te verkopen aan multinationals en groot kapitaal die enkel uit zijn op winst. Als nationalisten mogen we niet vies zijn van nationaliseren om Vlaamse jobs te behouden. Wil de jeugd in deze onzekere tijden een toekomst, dan ligt ook hier die toekomst in Vlaanderen! Jeugd eist een Vlaamse toekomst… ook in onze eigen wijken en gemeenten. Willen we onze eigen identiteit bewaren in deze gemondialiseerde maatschappij, dan moeten we af van de weg-met-ons mentaliteit en resoluut de multiculturele dogma’s verwerpen. In Vlaanderen is er enkel plaats voor Vlaamse, en in extenso Europese, waarden en normen. De NSV! verzet zich tegen iedere vorm van verdrukking van onze Vlaamse identiteit. Of het nu gaat om de identitaire strijd in de Vlaamse rand of in de straten van Borgerhout, voor ons is dit dezelfde nationalistische strijd. Onze toekomst ligt in een integrale Vlaamse staat! De toekomst behoort ons toe! 2010-01-27T11:16:16+01:00 http://www.politiek.be/activiteiten/detail/376-dag-van-het-socialisme/ http://www.politiek.be/activiteiten/detail/376-dag-van-het-socialisme/ Op zaterdag 20 maart 2010 gaat in de Gentse Vooruit de ‘Dag van het Socialisme’ door. Op deze doe- en denkdag willen we stilstaan bij de noodzaak tot een strijdbaar socialisme. We brengen een dertigtal sprekers samen die met een breed publiek willen op zoek gaan naar nieuwe en hoopvolle socialistische perspectieven. Programma: 13h: Ontvangst met koffie 13h45: Verwelkoming door Karim Zahidi Opening van de ‘Dag’ door Burgemeester Daniël Termont Jan Blommaert over de noodzaak van het socialisme 14h45: Werkgroepen: 1. 'Economie' met Dirk Barrez, Jo Cottenier, André Posman - Moderator: Ivan Van Praet 2. 'Democratie' met Eric Corijn, Jos Vander Velpen, Peter Mertens - Moderator: Luc Van Buynder 3. 'Oorlog & Vrede' met Ludo De Brabander, Geert Cool, Francine Mestrum, Mohammed Hassan - Moderator: Georges Spriet 4. 'Werk & Inkomen' met Tine Van Rompuy, Levi Sollie, Karel Stessens, Rudi Kennes - Moderator: Luk Vandenhoeck 5. 'Multiculturaliteit' met Nadia Fadil, Sami Zemni, Aleidis Devillé - Moderator: Zohra Othman 6. 'Sociale Zekerheid' met Jozef Mampuys, Marianne Gestels, Fred Louckx, Nadine De Schutter - Moderator: Anke Hintjens 7. 'Onderwijs' met Nico Hirtt, Chico Detrez, Leen Van der Vorst - Moderator: Koen Bogaert 8. 'Ecologie' met Anneleen Kenis, Leida Reinhout, Filip De Bodt - Moderator: Matthias Lievens 16h: Koffiepauze 16h40: Tweede deel van de werkgroepen 18h: Pauze met broodjes en drank 18h40 -20h: Slotmeeting rond de vraag: ‘Welk socialisme willen we?’ met François Houtart, Hana Al Bayaty, Aleidis Devillé, Bruno Verlaeckt en Dominique Willaert Inkom: 10 euro (5 euro voor studenten en mensen met een vervangingsinkomen) vooraf storten op rekeningnummer 001-5961429-79 (BIC: GEBABBEB IBAN: BE58 0015 9614 2979) Plaats: Vooruit – Sint-Pietersnieuwstraat 23 – 9000 Gent Inschrijvingen: via de website: www.dagvanhetsocialisme.be (online vanaf 12 januari) of via info@dagvanhetsocialisme.be of telefonisch: Danny Carleer – 0499/330.481 met vermelding van voorkeur werkgroep 2010-01-14T09:43:53+01:00 http://www.politiek.be/blog/2010/01/11/blind_en_doof_maar_welvarend http://www.politiek.be/blog/2010/01/11/blind_en_doof_maar_welvarend Sinds het begin van deze eeuw heeft het men het steeds meer over de "vergrijzing" van de bevolking en de daardoor te voorziene uit de hand lopende en zogenaamd onbetaalbare ziekte- en pensioenskosten. Uit Allerhande studies blijkt dat de steeds langer levende babyboomers van na de tweede wereldoorlog, vanaf 2015 een steeds grotere hap van de algemene middelen, opgehoest door een steeds kleiner wordende groep actief werkenden, gaan opeisen. Door het oprichten van een 'zilverfonds', waar tot heden nog geen daadwerkelijke eurocent is in gestort, de creatie van een 'generatiepact', dat er zou voor zorgen dat minder mensen vroegtijdig op brugpensioen gaan, maar dat vrijwel effectloos blijft, en allerlei subsidieringen om oudere werknemers aan het werk te houden of in dienst te nemen, maar die de gemeenschap bijna evenveel kosten, als zij opbrengen, wekken de beleidmakers de indruk dat men er zich niet alleen van bewust is, maar er ook wat aan doet. Niet dus. Politici weten dat de bevolking (nog) niet bereid is om effectieve, inspanning vragende maatregelen te aanvaarden. Ons economisch- en kapitalistisch samenlevingsmodel is namelijk tegen haar eigen grenzen aangebotst, of beter gezegd, door onze ongebreidelde hebzucht en onophoudelijk streven naar steeds meer 'welvaart', hebben wij die grenzen ruim overschreden. De verwachting dat het 'terugkeren' naar minder buitenissige tijden, en het creëren van een evenwichtige en toch sociaal aanvaardbare kosten- batenmaatschappij, voor de beter- en middelmatig gegoeden, niet alleen een stagnatie, maar zelfs een achteruitgang van hun levenstandaard zal inhouden, maakt dat de 'gekozenen des volk' niet happig zijn hun kiezers te vertellen waar het op staat. In onze democratie wordt alleen het korte termijnbeleid beoordeeld, terwijl het langetermijnbeleid, zeker als dat op korte termijn alleen inspanningen vergt, meedogenloos afgestraft. Zoals met de problematiek en zijn gevolgen, van de opwarming van de aarde, steken wij ook i.v.m. de gevolgen van het ongebreideld kapitalisme en het onvoorwaardelijke geloof in de 'vrije markt', onze kop in het zand. In onze zogenaamde strijd tegen de milieuverloedering, armoede, ellende en honger, en onze zorg om de toekomst voor onze kinderen en kleinkinderen, lopen wij steevast te pletter tegen de muur van ons huidig, zowel groeps- als eigenbelang. Tegen beter weten in, blijven wij geloven dat wij in staat zijn om de co²-, fijn stof, en andere schadelijke uitstoot tot een biologisch aanvaardbaar peil terug te dringen, zonder daarvoor moeten in te boeten op onze steeds stijgende energie- productie- verbuiks- en winstbehoefte. Ik kan moeilijk aannemen dat men nog niet heeft berekend hoeveel windmolenparken, tienduizenden km² zonnepanelen, en landbouwpercelen voor biogasproductie, daar voor nodig zijn. Dat die cijfers nog nergens naar boven zijn gekomen, geeft te denken. In tegenstelling tot de milieuproblematiek, waar gezien de ontoereikende wetenschap over de natuurlijke evolutieprocessen, noch over oorzaak noch over gevolg een algemene consensus bestaat, Zijn de gevolgen van de vergrijzing min of meer exact te bereken. In tegenstelling van datgene, wat om welke reden ook, steeds wordt beweerd, gaat het er hem niet zozeer over of de pensioenen, ziektekosten e.d. binnen twintig jaar nog al dan niet betaalbaar zullen zijn, dan wel, of de actieve bevolking, die het hoogstwaarschijnlijk minder goed dan wij zullen hebben, de hen voorgeschotelde, steeds hoger oplopende factuur zullen WILLEN betalen. Met de tijd zullen hervormingen van ons pensioenstelsel onvermijdelijk zijn, al zullen zij waarschijnlijk te laat komen, met een verminderd effect als gevolg. Men kan zich afvragen of in de stilaan aanbrekende tijden van krimpende gemeenschappelijke middelen, het nog verantwoord is om sociale uitkeringen aan iedereen uit te delen, onafhankelijk van hun kapitaalsbezit, -opbrengs- en/of -inkomen. Men kan zich afvragen of het aanvaardbaar is om aan mensen die tijdens hun ganse loopbaan, wegens hun aanzienlijk inkomen, roerend en onroerend bezit hebben kunnen opbouwen, en daardoor alleen reeds, een redelijk inkomen verwerven, ook nog een deel van de schaarser wordende algemene middelen toe te wijzen, waardoor de lage pensioenen ontoereikend laag worden houden. Maar wetende dat in het deze strevers-, prestatie- en bezitsvermeerderingsmaatschappij, het 'veel verdienen' en/of veel bezitten, automatisch als gevolg wordt gezien van het zogenaamd "hard en lang werken", en men daarom ook meent recht te hebben op een (zelfs groter) deel van sociale voorzieningen zoals pensioenen, maken dergelijke deeloplossingen van de problematiek uiteraard geen kans bij de grote meerderheid van de bevolking, die alle voordeel heeft bij het behoud van het huidige stelsel. Al zijn wij dan doof en blind, wij zijn en blijven daardoor, voorlopig toch, 'welvarend'. Et, après nous: les mouches... 2010-01-11T14:20:02+01:00 http://www.politiek.be/activiteiten/detail/374-solidariteit-in-belgi/ http://www.politiek.be/activiteiten/detail/374-solidariteit-in-belgi/ Op donderdag 10 december om 20u organiseert KVHV-Antwerpen een lezing over "solidariteit in België". Deze lezing wordt gegeven door Prof. Dr. Peter De Graeve (Katholieke Universiteit Leuven en lid van de Gravensteengroep). 2009-12-02T03:40:09+01:00 http://www.politiek.be/activiteiten/detail/372-cultuurrelativisme/ http://www.politiek.be/activiteiten/detail/372-cultuurrelativisme/ Lezing over cultuurrelativisme door Prof. Fernand Tanghe. Na de lezing is er ruimte voor eventuele vragen. 2009-11-19T23:32:35+01:00 http://www.politiek.be/activiteiten/detail/371-een-andere-economie-is-nodig-encyclopedie-van-de-economische-crisis/ http://www.politiek.be/activiteiten/detail/371-een-andere-economie-is-nodig-encyclopedie-van-de-economische-crisis/ STUDIEDAG: “EEN ANDERE ECONOMIE IS NODIG” VOORSTELLING WERKGROEP “ENCYCLOPEDIE VAN DE ECONOMISCHE CRISIS” Eind 2008... de kredietcrisis barst uit... Een inflatie aan economische begrippen komt op de markt...Specialisten spreken (elkaar soms tegen)... het “algemeen belang” wordt vanuit verschillende invalshoeken benaderd Een jaar later is de zeepbel van economische berichtgeving en analyses in kranten en Tv-programma’s nog altijd niet uit elkaar gespat... Maar ook bij de bevolking zelf, van onderuit, is het bewustzijn en activiteit gegroeid... de kredietcrisis blijkt een echte economische crisis te zijn... Vorming en debatten worden georganiseerd... Onder de slogan “Een andere politiek is nodig” organiseerde het Comité voor een Andere Politiek er begin 2009 zo één van die debatten aan de basis...In samenwerking met het ACW werd een film “Money as debt” getoond, over het geldsysteem, waarna het panel werd losgelaten...ondermeer sprekers van Netwerk Vlaanderen en de Socialistische Arbeiderspartij gingen met elkaar in de clinch... Dit werd de aanzet voor verdere rijke discussie, verdieping en netwerkvorming onder geïnteresseerden... andere specialisten en organisaties werden erbij gehaald om een kritisch licht te werpen op de actualiteit. Ondermeer de Marxistische Universiteit droeg haar steentje bij aan de analyses en terminologie... Ondertussen zijn we met een 20-tal mensen een lexicon aan het opstellen met alle relevante begrippen: daar zitten zowel politieke activisten uit verschillende hoek bij, als onafhankelijke specialisten uit de academische wereld...Een eerste versie van het lexicon zal klaar bij de studiedag van de het Masereelfonds... en als werkinstrument voor de werkgroep Daarnaast zijn er interviews gestart met werknemers in bedrijven en sectoren die met reorganisaties met de reële gevolgen van de economische crisis te maken...deze worden gefilmd en op een internet gezet, met de bedoeling praktijkervaringen uit wisselen... En zo is de Encyclopedie van de Economische Crisis een echte “Volksencyclopedie van de Economische Crisis” aan het worden: zullen deze keer de “specialisten” misschien niet het allerlaatste woord zullen hebben? In elk geval: Iedereen die wil aansluiten bij deze groep om een bijdrage te leveren en het initiatief te steunen, is welkom...Power to the People! 2009-11-12T11:58:23+01:00 http://www.politiek.be/activiteiten/detail/370-wat-na-het-referendum/ http://www.politiek.be/activiteiten/detail/370-wat-na-het-referendum/ Eén maand na het referndum stellen we ons enkele vragen: waar is de tunnel gebleven?Hoe zit et nu met de verbreding/overkapping van de ring? Is de sluiting van de ring wel écht nodig? Met Peter Vermeule, Manu Claeys en Mieke Vogels 2009-11-10T13:29:36+01:00 http://www.politiek.be/activiteiten/detail/369-wat-met-brussel-brussel-en-de-vlaamse-onafhankelijkheid/ http://www.politiek.be/activiteiten/detail/369-wat-met-brussel-brussel-en-de-vlaamse-onafhankelijkheid/ Naar aanleiding van de toespraak van Frans Crols (oud-hoofdredacteur van zakenblad Trends) op de Ijzerwake organiseert de Antwerpse afdeling van het KVHV (Katholiek Vlaams HoogstudentenVerbond) een lezing over de rol en toekomst van Brussel in de steeds concreter wordende onafhankelijksstrijd van Vlaanderen. Er is ook ruimte voor vragen die aanleiding kunnen geven tot boeiende discussies. Iedereen is welkom! 2009-11-09T18:10:07+01:00 http://www.politiek.be/activiteiten/detail/367-netwerkdag-antwerpen-racisme-er-is-een-uitweg/ http://www.politiek.be/activiteiten/detail/367-netwerkdag-antwerpen-racisme-er-is-een-uitweg/ Op deze 12de KMS-netwerkdag nodigen we jullie uit om met medestanders en geïnteresseerden de ‘weg van een racistische klacht’ mee te wandelen. Via een route door het hart van de stad Antwerpen bezoeken we verschillende diensten die meldingen en klachten van racisme of discriminatie registreren, die bemiddelen of die een (strafrechtelijke) procedure starten om de klachten op te volgen. 2009-11-09T13:49:50+01:00 http://www.politiek.be/activiteiten/detail/366-debatclub-de-sofist-prof-hilde-de-ridder-symoens-van-artes-liberales-faculteit-tot-nolfbarak-een-geschiedenis-van-de-universiteit-in-europa/ http://www.politiek.be/activiteiten/detail/366-debatclub-de-sofist-prof-hilde-de-ridder-symoens-van-artes-liberales-faculteit-tot-nolfbarak-een-geschiedenis-van-de-universiteit-in-europa/ Op dinsdag 1 december verwelkomen wij Prof. Hilde De Ridder-Symoens, die onder de titel "Van artes liberales-faculteit tot Nolfbarak: een geschiedenis van de universiteit in Europa" een lezing zal geven over de ontstaansgeschiedenis van de universiteit in de middeleeuwen, en zijn verdere evolutie door de woelige stroom van Europa's verder historisch verloop heen. Prof. De Ridder-Symoens doceert aan de Universiteit Gent en is aldaar verbonden aan de vakgroep vroegmoderne geschiedenis. Zij was tevens redacteur van het lijvige, driedelige standaardwerk "A history of the University in Europe". De lezing zal plaatsvinden op dinsdag 1 december van 20u tot 22u. Plaats van gebeuren is taverne Hulstkamp, De Keyserlei 23, 2018 Antwerpen. Inkom: € 5, studenten gratis 2009-11-07T15:49:54+01:00 http://www.politiek.be/blog/2009/10/31/democratie_contra_gelijkwaardigheid http://www.politiek.be/blog/2009/10/31/democratie_contra_gelijkwaardigheid Gelijk en gelijkwaardig Van nature uit zijn mensen niet gelijk aan mekaar. Zelfs met de best mogelijk opleiding zijn en blijven zij zowel psychisch als fysisch in min of meerdere mate ongelijk in hun mogelijkheden. Als gevolg daarvan geldt zelfs in onze huidige moderne democratische maatschappij de macht van de ‘sterkste’. Daardoor heeft de verstandigere, rijkere, aantrekkelijkere, en/of charismatischere het, vooral materieel, beter en gemakkelijker dan zijn minder begaafde, minder gegoede, en minder uitstralende medemens Onze maatschappij kent, al naargelang hun kennis en capaciteiten, grote verschillende financiële en maatschappelijke waarden toe aan functies en prestaties van personen, . Daardoor beschouwen en behandelen wij elkaar als ongelijkwaardig en wordt een standenmaatschappij gecreëerd welke gebaseerd is op status, afgeleid volgens functie, inkomen en bezit. In dat opzicht is er dus nog niets veranderd en leven wij nog steeds in een standenmaanschappij. Met allerlei ‘sociale’ maatregelen worden de negatieve gevolgen van de maatschappelijke ongelijkwaardige behandeling verzacht, of voor zover mogelijk geneutraliseerd. Daardoor bestrijdt men weliswaar de pijn, maar wordt het bestaansrecht van de ongelijkwaardigheid bestendigd. Gelijkwaardigheid nastreven behelst het verwerpen en bestrijden van de maatschappijvorm welke gestoeld is op de verschillen in bepaling van menselijke waarde. Het aanvaarden van deze maatschappijvorm houdt dus per definitie in, dat men de ‘ongelijkheid in waarde’, dus de ongelijkwaardigheid accepteert . Rechtvaardigheid en gelijke kansen Sinds de sociaal democratie het fundamentele socialisme afzwoer, dat de effectieve gelijkwaardigheid nastreefde via een maatschappijvorm waar alle grondstoffen, productiemiddelen en voortbrengselen gezamenlijk bezit zijn, werden begrippen als ‘rechtvaardigheid’ en ‘gelijke kansen’ steeds hoog in het vaandel gevoerd. Door het wegvallen van de ‘communistische dreiging’ uit het oosten, heeft het neo-socialisme zich nog uitsluitend toegelegd op verzachten en het aanvaardbaar maken van de kwalijke gevolgen van de strevers- kennis- bezit- en consumptiemaatschappij, voor de minder fortuinlijken en de zwakken . Het begrip ‘rechtvaardigheid’ impliceert dat eenieder zijn deel krijgt, al naargelang hij bijdraagt om het te verdelen goed te bekomen. Het aanvaarden van het waarderingscoëfficiënten voor posities, functies en geleverde prestaties, maakt dat menigeen die rechtvaardigheid als onrechtvaardig ervaart. Opdat er sprake zou zijn van ‘Gelijke kansen’ moeten er ook gelijke mogelijkheden worden geboden, of althans verschillende mogelijkheden waarvan de optelsom toch het zelfde mogelijkheidsresultaat geven. Vraag is, hoe je iemand met één been ‘gelijke kansen’ biedt om het in de 100 meter hardlopen op te nemen tegen een handicaploze sprinter. Met gelijke kansen bedoeld men natuurlijk alleen dat mensen met dezelfde capaciteiten ook dezelfde middelen krijgen. Nochtans laat men het voorkomen alsof men met een betere begeleiding en betere verzorging, de eenbenige sprinter dezelfde kansen worden geboden als de tweebenige., dus dat men ook mensen met minder verstandelijke mogelijkheden, dezelfde kansen kan bieden om het zelfde te bereiken als de verstandelijk meer begaafde. Men hoeft geen hooggeschoolde specialist ter zake te zijn om de absurditeit van dergelijke stelling in te zien. Daarenboven kan de positieve discriminatie die in bvb het ‘’gelijke kansenonderwijs ‘ wordt toegepast, eerder als een onrechtvaardigheid worden beschouwd omdat het afbreuk doet aan het principe van verdeling en waardebepaling volgens lichamelijk en /of geestelijk vermogen. De begrippen rechtvaardigheid en gelijke kansen zijn bijgevolg in tegenspraak met mekaar. Het gezamenlijk gebruik ervan, evenals het individueel verkeerd bedoeld gebruik, behoren bij de platte demagogie die zowel sociaal democraten als sociaalliberalen gebruiken om de massa te misleiden en zodoende een schuldgevoel tegenover de minderbedeelden te voorkomen. Een rechtvaardige maatschappij. De vraag is niet of wij een rechtvaardige maatschappij willen, dan wel of wij de begrippen rechtvaardigheid, vrijheid, en zelfontplooiing in hun huidige omschrijving blijven handhaven. De vrijheid tot zelfontplooiing en de rechtvaardige inning van de daardoor bekomen vruchten zijn juist de oorzaak van de ongelijkwaardigheid waar deze standenmaatschappij haar bestaansrecht aan ontleent. Het kleine deel van opbrengst dat vermogenden afstaan om de minder bedeelden de nood te ontnemen om het hen te ontstelen, wordt hypocritisch uit als ‘sociale solidariteit’. Rechtvaardigheid, in zijn traditionele omschrijving, is niet in overeenstemming te brengen, met de socialistische grondgedachte van gelijke verdeling van “het gemeenschappelijk erfgoed van het mensdom en zijn natuurlijke en economische voortbrengselen”. Een socialistische samenleving is gestoeld op het recht van elkeen op een evenwaardig deel van het erfgoed en zijn voortbrengselen. In die zin is in een maatschappijvorm gestoeld op de ‘rechtvaardigheid’ van verdeling volgens vermogen en prestatie volgens waardebepalingen, onrechtvaardig. Democratie en kapitalisme In een democratie, waar de meerderheid van de bevolking, mede dank zij de voor velen onnodige sociale correcties, voldoende middelen en mogelijkheden heeft om met elkaar in competitie te treden en met wisselend succes een aanvaarbare levenstandaard te bereiken, is het vrijwel onmogelijk om een voldoende groot draagvlak te creëren om, via een gelijkwaardige verdeling, (dus een vermindering van het eigen vermogen, bezit en winst) tot een andere maatschappijvorm te komen. In de West-Europese en Noord-Amerikanen democratieën krijgt het fundamenteel socialisme geen enkele kans o mdat alleen een kleine minderheid (15 tot max 20%) daar beter van zou worden, en een grote meerderheid hun levensstandaard aanmerkelijk zou zien verminderen. Om die reden zijn de westerse socialistische partijen, na het wegvallen van de ‘communistische dreiging’, nog meer dan voorheen, zich alsmaar meer in het kapitalistische systeem gaan inbedden, en hebben voor zover nog aanwezig, het socialistisch ‘gelijkwaardigheidverhaal’ vervangen door een ‘gelijke kansendiscours’. Het onvermogen om daar ook effectief resultaat voor de ‘achteruitgestelden’ mee te behalen maakt de sociaaldemocratie steeds ongeloofwaardiger. De links-liberale stroming die in centrumrechtse kringen steeds meer aanhang verwerft, en nog in weinig verschilt van de sociaaldemocratie, dreigt deze laatste zo niet op te slokken, dan toch langzaam verder te transformeren. Het gevolg daarvan is een gestage afkalving bij het gefrustreerde deel van hun fundamenteel-ideologische achterban De utopie van de gelijkwaardigheid. De democratie staat, althans in het noordelijk halfrond van deze wereld, een maatschappijvorm waar men gelijkwaardigheid nastreeft, in de weg. Zolang een meerderheid van een bevolking bestaat uit rijken en bemiddelden, zal de achteromhinkende minderbedeelde minderheid afhankelijk zijn van de solidariteit die de meerderheid bereid is op te brengen. De hebzucht, eigen aan het mensdom, het door rechts populair gepromote individualisme en de vrijhei tot zelfontplooiing, zorgen ervoor dat de bereidheid tot solidariteit sterk afhangt van de mate waarin men daar zelf (onnodig) deel kan aan hebben. Daardoor gaat een groot deel, van de middelen, bedoeld ter ondersteuning van de zwakkeren in deze maatschappij, ook naar diegenen die het in feiten niet nodig hebben, en blijven de effecten voor de werkelijke doelgroep ondermaats. Zelfs in een kapitalistische maatschappij zou het theoretisch mogelijk moeten zijn om diegenen die niet of in onvoldoende mate “aan de wedstrijd” kunnen deelnemen, een maatschappelijk aanvaardbare levenstandaard te bieden, indien de middelen die daarvoor aan de gemeenschap worden afgedragen, alleen diegenen ten goede komen die het nodig hebben. Met ons sociaal zekerheidsysteem wordt een groot deel van de middelen aangewend om ook rijken en bemiddelden, via lineaire betoelagingen zoals o.a. ziektekosten, kindergeld, schoolgeld, pensioenen e.d. onnodig ‘zakgeld’ toe te stoppen. In tijden dat de ‘onbetaalbaarheid’ van het systeem steeds meer en harder wordt uitgeschreeuwd, zou men dat ‘gelijkheidsbeginsel’ best eens in vraag moeten stellen. Gelijkwaardigheid en de hiaten in de antidiscriminatiewetwetgeving In onze grondwet is het principe vervat dat iedere burger gelijk is voor de wet. De grondwetgever bedoeld daar mee dat de wet voor iedere burger geldt. Sommigen menen dat te moeten interpreteren als zouden alle burgers in de wetten een gelijke, laat staan gelijkwaardige behandeling krijgen. In feiten dienen heel wat wetten juist om een bepaalde of beperkte groep van burgers bepaalde voorrechten te verlenen of verplichtingen op te leggen. Een treffend voorbeeld van wetgeving die het aureool van gelijkwaardigheid wordt toegewezen, maar door zijn selectieve opsomming juist de ongelijkwaardigheid bevestigd is de antidiscriminatiewetgeving. De wetgeving verbiedt discriminatie op grond van afkomst, nationaliteit, ras, huidskleur, godsdienst e.d. maar spreekt met geen woord over de discriminatie op grond van o.a. kennis, verstandelijk vermogen, functie en status. Nogal logisch, indien dat wel het geval zou geweest zijn, zou zij de grondvesten van onze maatschappij aantasten. Besluit Democratie, vrijheid, zelfontplooiing en rechtvaardigheid zijn niet in overeenstemming te brengen met het streven naar een maatschappij waar iedereen, onafhankelijk van zijn weten en kunnen, een gelijkwaardige behandeling krijgt en op gelijkwaardige wijze aan het maatschappelijk leven kan deelnemen. Democratie geeft de macht aan de meerderheid. De democratische’ inspraak’ van de minderheid is zuiver informatief en in feiten niets meer dan een ‘doekje voor het bloeden’. Alleen als de ‘zwakken’ de meerderheid vormen, en zij daarvan bewust gebruik willen maken, kan democratie positief zijn, maar in desgevallend krijgt democratie meestal geen kans . De vrijheid om zichzelf te ontplooien, en de rechtvaardigheid om daar de vruchten van te plukken en zelf te beslissen wat men daar mee aanvangt, geven de meer ontwikkelde, beter gepositioneerde, en, over meer mogelijkheden en middelen beschikkende, macht en voorrechten. Daardoor ontstaat juist de ongelijkwaardigheid. De wet van de jungle geldt in 2009 nog steeds. Duizenden jaren van beschaving hebben alleen de modaliteiten en de middelen aangepast waarmee zij wordt uitgevoerd. 2009-10-31T10:59:35+01:00 http://www.politiek.be/blog/2009/10/17/de_multiculturele_droom_aan_diggelen http://www.politiek.be/blog/2009/10/17/de_multiculturele_droom_aan_diggelen IN het begin van dit schooljaar stond allochtoon Vlaanderen op zijn kop omdat een tot voorheen heel tolerante Antwerpse concentratieschool alle hoofddeksels verbood en zodoende wou ingaan tegen de kledingsdictatuur uit conservatieve moslimhoek. Opiniepagina’s en commentaren stonden bol van analyses en vooruitzichten dienaangaande. Menigeen waade zich zelfs aan filosofische afwegingen tussen godsdienstvrijheid en onderwijsvrijheid, en over hoe de hoofddoek slechts een symptoom is van onderliggende problemen, over de perverse effecten van een hoofddoekenverbod, en ga zo maar door. Bij al die navelstaarderij durft men nog al eens te vergeten om verder dan zijn eigen of het volgende dorp, of zelfs land te kijken. Terwijl in Antwerpen Moslima’s betogen voor het onbeperkt recht op dragen van de hoofddoek, protesteren in Iran hun generatie- en geloofsgenoten, niet alleen tegen zowel de overheids- als sociale druk om in het openbaar gesluierd rond te lopen, maar tevens voor de Westerse idealen van de vrouwenemancipatie. De contradictie tussen adolescente meisjes uit de fundamentalistische theocratie Iran, die tegen de hoofddoek betogen, en hun Antwerpse ‘cultuurgenoten’ die er voor betogen, is flagrant. Goed opgeleide en mondig Nederlands sprekende Moslima’s van de tweede en derde generatie in België, die een conservatief Islamitisch wereldbeeld verdedigen, terwijl hun rebellerende generatiegenoten in de Islamitische Republiek Iran zich daar tegen afzetten. Volgens Sommigen wijst de mondigheid en assertiviteit van de huidige jonge allochtone generatie op integratie, maar juist de huidige situatie toont aan dat opleiding en taal weliswaar noodzakelijke maar lang niet voldoende zijn om voor een werkelijke integratie te zorgen. De Antwerpse hoofddoekensaga gaat over de onvermijdelijkheid van keuzes in onze smeltkroes van culturen en godsdiensten. In dit geval over de keuze tussen de vrijheid van seculiere expressie en de vrijheid van religieuze expressie. Het verleden heeft uitgewezen dat het niet mogelijk is om alle verschillen in cultuur en religie te relativeren. We kunnen niet eeuwig verkavelen, vermijden en tolereren. De demagogische realiteit geeft aan dat de multiculturele droom aan diggelen ligt en de tijd van ontwijken en gedogen definitief voorbij is. Wij hebben het probleem in feiten kapot gerelativeerd. Het falen van de integratie is een collectief falen en daar kan alleen met een grote collectieve inspanning iets aan veranderen. Op langere termijn zal de confrontatie uiteindelijk gevolgd worden door wederzijdse aanvaarding. Maar daartoe is de durf noodzakelijk om de termen van de aanvaarding ook zelf te bepalen. Vooral in de steden kijkt de autochtone ‘man in de straat’ met lede ogen naar de steeds groeiende, en zich steeds meer manifesterende vreemde cultuur en zijn inherente godsdienst. Een andere cultuur, naast de zijne heeft hij schoorvoetend en met tegenzin kunnen aanvaarden. De eis tot dragen van de hoofddoek binnen openbare diensten en scholen wordt echter aangevoeld als het binnenbreken in zijn cultuur en daar een plaats opeisen, en daardoor voelt hij zich bedreigd. De keuze moge duidelijk zijn: kiest men voor een maatschappij, bestaande uit naast elkaar levende culturen, of voor een maatschappij met een cultuur bestaande uit de elementen van de verschillende culturen, waardoor uiteindelijk een nieuwe cultuur ontstaat. Op verschillende plaatsen in deze wereld leven, met wisselend succes, verschillende culturen samen, naast elkaar. In de weinige gevallen waar elementen uit verschillende culturen zijn ‘samengesmolten, was er pas na een lange en bloedige strijd sprake van een nieuwe cultuur en samenleving. Het steeds opnieuw en feller oplaaiend ‘hoofddoekendebat’ staat in feiten symbool voor het failliet van een integratieproces dat ondertussen al twee tot drie generaties lang aansleept. Hoe dan ook is het huidige ‘hoofddoekenconflict’ een goede zaak omdat het de noodzaak aantoont van een breedmaatschappelijke discussie. Een maatschappelijke discussie die niet alleen in Antwerpen, ook niet alleen in België, maar in heel West-Europa dient gevoerd te worden. Renaat Van Poelvoorde 2009-10-17T09:10:01+02:00 http://www.politiek.be/activiteiten/detail/365-lennik-on-stage-alive-for-a-life/ http://www.politiek.be/activiteiten/detail/365-lennik-on-stage-alive-for-a-life/ Het doel van de actie is een (aanzienlijke) bijdrage leveren aan Music For Life van Studio Brussel en Rode Kruis Vlaanderen, dit jaar in het teken van Malaria. Er wordt een hoofdactiviteit op poten gezet die als kapstok moet dienen om zoveel mogelijk jassen aan te hangen, de jassen zullen randactiviteiten zijn die door en/of in samenwerking met de gemeente Lennik, de scholen, lokale verenigingen (Jeugd, Cultuur, Sport), lokale handelaars en sponsors worden op poten gezet vanaf 15 oktober tot einde van de actie. Café Positief & café Relaks stellen hun etablissement 6 dagen lang ter beschikking van dit project. Elk café wordt door 6 vrijwilligers opengehouden die zich gedurende 6 dagen niet uit het café mogen begeven, in die tijdspanne het café open houden, onderhouden en opdrachten vervullen. De opdrachten zullen door sponsors op dagelijkse basis worden doorgespeeld en afhankelijk van de resultaten zal het sponsorgeld worden toegewezen aan één van beide café’s of aan allebei. Het café dat het meeste geld verzamelt is de winnaar van Lennik (A) Live. 2009-10-08T19:05:53+02:00 http://www.politiek.be/activiteiten/detail/361-islam-europa/ http://www.politiek.be/activiteiten/detail/361-islam-europa/ Islamdebat: Karim Hassoun Johan Leman Filip Dewinter Mieke Van Hecke Urbain Vermeulen moderator: Ivan De Vadder 2009-09-22T10:31:30+02:00 http://www.politiek.be/activiteiten/detail/358-studienamiddag-het-beroep-van-de-leraar-doorgelicht/ http://www.politiek.be/activiteiten/detail/358-studienamiddag-het-beroep-van-de-leraar-doorgelicht/ Studienamiddag, woensdagnamiddag 7 oktober 2009, van 13.00u tot 17.00u. Auditorium, Consciencegebouw, Brussel. Het beroep van de leraar is meer dan ooit belangrijk in onze samenleving. De laatste jaren werden reeds diverse onderzoeken uitgevoerd in het kader van het aantrekken en behouden van leerkrachten. Nieuw is onderzoek dat de sociografie en de loopbaan van de lerarengroep vergelijkt met andere beroepsgroepen. In het kader van het Onderwijskundig Beleids- en Praktijkgericht Wetenschappelijk Onderzoek (OBPWO) werd nagegaan of en hoe het lerarenberoep al dan niet van andere beroepen verschilt. In contrast met andere beroepen wordt de eigenheid, de aantrekkingskracht en de tekorten van het lerarenberoep in kaart gebracht. Daarnaast wordt het profiel van de leraar met dat van andere beroepsgroepen vergeleken. Door deze vergelijking kan worden nagegaan in welke mate leerkrachten gunstig geplaatst zijn om hun opdracht tot een goed einde te brengen. Op woensdagnamiddag 7 oktober worden de resultaten van dit onderzoek voorgesteld. Diverse stakeholders debatteren over de vastgestelde resultaten. De studienamiddag is gericht naar vakbondsorganisaties, koepelorganisaties, beleidsmedewerkers, schoolleiders,... van alle onderwijsniveaus. Voor meer informatie met betrekking tot de OBPWO-studie “Het beroep van de leraar doorgelicht. Een cross- sectionele en longitudinale studie naar het profiel en de loopbaan van leraren in vergelijking met andere beroepsgroepen.” kunt u terecht op de OBPWO-website. De resultaten van dit onderzoek werden tevens gebundeld in het boek 'Leraars. Profiel van een beroepsgroep' dat vanaf 30 september in de boekhandel te vinden is en dat tevens tegen een introductieprijs van 15 euro kan aangekocht worden op de studiedag. 2009-09-15T21:52:00+02:00 http://www.politiek.be/activiteiten/detail/357-groot-kopstukkendebat-in-gent/ http://www.politiek.be/activiteiten/detail/357-groot-kopstukkendebat-in-gent/ Debat over de actualiteit 2009-09-15T15:23:43+02:00 http://www.politiek.be/activiteiten/detail/355-visie-09/ http://www.politiek.be/activiteiten/detail/355-visie-09/ Onze toekomst bepalen we samen. Ga hier mee in debat over één van de zes visiethema’s. De meest opvallende punten nemen we mee naar het debat op zaterdag 17 oktober aan de Vrije Universiteit Brussel. Geëngageerde mensen zoals jij trekken de conclusies, samen met experts, middenveldorganisaties en sp.a-mandatarissen. Ook het bijwonen van één van de boeiende workshops of internationale panelgesprekken behoort tot de mogelijkheden. De dag erna, op 18 oktober, geven de sp.a-leden de aftrap van het nieuwe politieke jaar. sp.a. Wij brengen mensen samen. 2009-09-11T08:29:08+02:00 http://www.politiek.be/activiteiten/detail/356-nsvkruisverhoor-nick-griffin-bnp/ http://www.politiek.be/activiteiten/detail/356-nsvkruisverhoor-nick-griffin-bnp/ Dit jaar opent de NSV! Antwerpen haar academiejaar met een uniek kruisverhoor. Deze keer leggen we de 'omstreden' voorzitter van de British National Party (BNP) op de rooster. We rekenen op de Antwerpse studenten, die altijd talrijk aanwezig zijn op onze debatten, om Nick Griffin het vuur aan de schenen te leggen met kritische vragen. De avond zal in goede banen geleid worden door een moderator volgens het principe 'uw vragen, zijn antwoorden'. U bent van harte welkom op wo. 7 oktober om 20u in aula R002 (Rodestraat 14, Antwerpen) Tot dan! 2009-09-11T08:28:24+02:00 http://www.politiek.be/blog/2009/07/02/de_toekomst_van_het_kapitalisme http://www.politiek.be/blog/2009/07/02/de_toekomst_van_het_kapitalisme In het begin van dit decennium, en dit tot de helft van vorig jaar, kraaiden alle experts op tv-kanalen en in de kranten dat de economie, dank zij het steeds 'vrijer' maken van de markt, goed draait. Na veertien lange jaren van stagnatie en deflatie, afgewisseld met aarzelende korte lichte heroplevingen, zag de toekomst er volgens hen rooskleurig uit. En Inderdaad, vooral sinds 2005 leken de economische cijfers die euforie te rechtvaardigen. Het gemiddelde huishoudinkomen (en -uitgaven) zou jaarlijks met 5 procent gestegen zijn. De vermindering van de werkloosheid creëerde zelfs het nieuwe 'luxeprobleem' dat de stijgende werkgelegenheid, bij gebrek aan (juist geschoolde) werknemers, nog moeilijk werden ingevuld. De miljoenen banen die sinds 1990 van de westerse geïndustrialiseerde landen met de bedrijven meeverhuisden naar lage-loonlanden zoals zoals China, India en Oost-Europa, kwamen (volgens de cijfers) sinds 2004 gestaag terug naar Europa, Amerika en Japan . Sindsdien steeg de gemiddelde rijkdom van Amerikaanse, West-Europeese en Australische gezinnen, vooral omdat de prijzen van eigendom, zoals huizen en bouwgronden, omhoog bleven gaan. Veel van deze extra rijkdom werd dan ook gespendeerd, doordat families hogere hypotheken namen en het verschil uitgaven. Het leek alsof de kapitalistische wereld opnieuw de hoek was omgedraaid rond de eeuwwisseling, na de dreiging van een grote recessie, al bleef Europa tot 2006 wel achterop hinken. De economische groei kwam in de meeste Europese landen zelden boven de 2,5%, en voor een systeem dat het van winstmaximalisatie moet hebben, was dat toch maar mager. In werkelijkheid was de welvaartstijging die de burger sinds 2004 mocht ervaren dus miniem en slechts flinterdun. Het dagelijks bestaan van een doorsnee West-Europees gezin bestaat in regel uit twee ouders die lange uren kloppen om voldoende inkomen te verkrijgen ten einde hun 'modale' levensstandaard te kunnen behouden. De welvaart waarover men spreekt, gaat in grote mate slechts naar de top van de samenleving. Afgezien van de groteske onrechtvaardigheid die het mondiale kapitalisme oplegt aan mensen die niet langer winst opbrengen voor de eigenaars van kapitaal, zijn de meeste grote Europese economieën in toenemende mate voor hun welvaart afhankelijk van de opbrengst van ‘diensten’, en steeds minder van de productie van goederen. Maar zonder dat de verwerkende industrie nieuwe producten maakt die mensen kunnen gebruiken om te leven, kunnen de financiële sectoren geen winsten maken en mensen tewerkstellen. Het beangstigende verhaal van het kapitalisme in de 21e eeuw is evenwel dat die enorme greep van de grote financiële groepen betekent dat, indien ze ineenklappen, de productieve sectoren worden meegesleurd. En dat is nu juist wat gebeurde toen de bankencrisis uitbarstte. Nog nooit in de geschiedenis van het kapitalisme heeft de toekomst zo sterk afgehangen van de aanhoudende stijging van de beurzen. Elke neergang in de prijs van aandelen en obligaties betekent een inzinking van het krediet, en daarmee de sluiting van reële productie. Het kapitalisme is vandaag zo parasitair, dat het met verlamming wordt bedreigd. Het lijkt een paradox, dat de huidige bankcrisis het gevolg is van een wanhopige poging om de ‘welvaart’ te ondersteunen en een crisis te vermijden. De managers van het kapitalisme hadden de voorbije jaren namelijk de grootste financiële bel gecreëerd die de wereld ooit heeft gekend. De Amerikaanse, Japanse en de Europese Centrale Bank hadden het papieren krediet zodanig opgedreven in de vorm van wissels en leningen dat een gigantische schuld werd opgebouwd die driemaal het jaarlijkse nationaal product van de VS vertegenwoordigde. Deze ontzaglijke schuld die opgebouwd was om het kapitalisme voort te laten boomen, ging uiteindelijk steeds meer kosten aan de ontleners (huiseigenaars, bedrijven en regeringen) om ze terug te betalen, wat uiteindelijk de ineenstorting van dit financieel kaartenhuis als gevolg had. De toekomst van het kapitalisme, en dus van ons allen, hangt nu af van zijn parasitaire (financiele) financiële sector. Hun nood aan winst kan echter de gouden industriële gans vernietigen die de eieren van de winst legt. Onder al het gepraat over welvaart ligt deze fundamentele paradox. De regeringen van de geïndustrialiseerde landen doen er alles aan om via gemeenschapsgelden het kaartenhuis terug recht te zetten, niet alleen door de op apegapen liggende banken te ondersteunen, maar ook de overproducerende en verliesopstapelende wereldconcerns (autosector) van de ondergang te redden. Het alternatief is wereldwijde massale werkloosheid en welvaartsachteruitgang, en is bijgevolg geen optie. Het kapitalisme is tegen haar grenzen aangebotst en de reddingsmiddelen kweken de kankerkiemen welke tot een nieuwe botsingen leiden. De vraag is niet of, maar bij welke van de nog volgende botsingen het gezwel openbarst en het systeem onherroepelijk explodeert. De toekomst van het kapitalisme ziet er ver van rooskleurig uit. Het heeft namelijk geen toekomst... Renaat Van Poelvoorde. 2009-07-02T14:21:23+02:00 http://www.politiek.be/blog/2009/03/24/een_maatschappij_die_de_mijne_niet_is http://www.politiek.be/blog/2009/03/24/een_maatschappij_die_de_mijne_niet_is Door de eeuwen heen heeft menig filosoof en ‘maatschappijdenker’ getracht om een zinnige betekenis te geven aan het begrip ‘rechtvaardigheid’. Ondanks dat behoort het vandaag de dag tot één van de meest, zo niet misbruikte, dan toch breedst geïnterpreteerde woorden aller tijden. Zowel de Grieken Socrates, Plato en Aristotoles, als de Romein Cicero, waren het er ten gronde over eens dat rechtvaardigheid betekent: het “aan iedereen toebedelen waar hij recht op heeft”. Alleen bleven zij in al hun wijsheid relatief vaag in hun formulering van wat die rechten dan wel waren en of iedereen ook dezelfde rechten moest krijgen. Als men spreekt van ‘rechten’, is het van cruciaal belang te weten of men het heeft over ‘gelijke’ en ‘dezelfde’ rechten voor iedereen, dan wel over ‘bepaalde rechten’, toegewezen aan bepaalde personen of groepen. Discussies tussen personen met elke een verschillend uitgangspunt zijn dan ook oeverloos en derhalve zinloos. Er van uitgaande dat iedere mens van nature uit ‘gelijkwaardig’ is, en het verschil in mogelijkheden als gevolg van de fysische en verstandelijke verschillen, zuiver biologisch zijn, stel ik dat een door de natuur bevoorrecht persoon daarom maatschappelijk nog geen aanspraak kan maken op meer of andere rechten dan de ‘zwakkere’ soortgenoot. Een maatschappij gebaseerd op het ‘natuurrecht’ van de fysisch en/of psychisch sterkste, mag dan wel grotendeels een realiteit zijn, de mijne is zij niet. Rechtvaardigheid is iets wat individuen elkaar toebedelen, en de maatschappij in zijn geheel aan elk individu toewijst. En daar loopt het al fout. In ons maatschappelijk bestel gaat men er van uit dat rechten en bezittingen niet gelijkwaardig dienen verdeeld te worden, maar a rato van individuele wetenschap, verstandelijke vermogens, prestatie en maatschappelijke status, toegewezen worden. Ons arbeids- verlonings- en vergoedingsbestel staat bol van discriminaties en onrechtvaardigheden. Al naargelang leeftijd, opleidingsniveau, werkgever en/of industrietak, ontvangt men voor een identieke prestatie binnen dezelfde tijdsduur, dikwijls een soms groot uiteenlopend loon of vergoeding. De wetgevingen in zijn geheel en zelfs de rechtsbedeling, is ongelijk omdat ook daar het financieel en verstandelijke vermogen dikwijls bepalend zijn. Om de perverse gevolgen van dit op onrechtvaardigheid gestoeld systeem enigszins in de hand te houden, heeft men, in de ene maatschappelijke entiteit al meer dan in de andere, een sociaal vangnet gecreëerd, dat er toe dient om de maatschappelijk zwaksten te laten overleven. De reden waarom zelfs mindersociale regeringen dit blijven ondersteunen heeft meer te maken met het crimineel - neutraliserend effect ervan, dan met een misplaatst solidariteitsgevoel . Onrechtvaardigheid is het méér bezitten of bekomen, ten koste van anderen, dus waardoor anderen minder krijgen. Uit solidariteit met de minderbedeelden, een (klein)deel van wat men te veel genereert aan inkomen en bezit, afstaan, doet men niet op grond van rechtvaardigheid maar als gevolg van een hypocriet schuldgevoel. Rechtvaardigheid is de gelijkwaardige behandeling van iedereen. Alle grondstoffen, gronden en hun voortbrengselen, alsook alles wat door en met menselijke kennis en activiteit wordt geproduceerd, behoort in beginsel aan iedereen toe. Of de gelijke verdeling ervan via gemeenschappelijk gebruik, dan wel door individueel bezitstoebedeling moet gebeuren, is een andere discussie. De natuurlijke overlevingsdrang welke de eerste menselijke wezens, analoog aan hun dierlijke soortgenoten, er toe brachten om hun jachtterrein af te bakenen en desnoods dat van anderen in te pikken, was verantwoord en kan zelfs tot een paar eeuwen voor onze jaartelling maatschappelijk aanvaardbaar worden genoemd. Vandaag heeft deze prehistorische noodzakelijkheid plaats gemaakt voor een maatschappij waar steeds meer bezit, steeds hogere status en steeds grotere macht als het ultieme streefdoel geldt. Een maatschappij waar geen plaats voor rechtvaardigheid is. Een maatschappij die de mijne niet is… 2009-03-24T17:29:28+01:00 http://www.politiek.be/blog/2009/03/02/the_shanghai_cooperation_organization_de http://www.politiek.be/blog/2009/03/02/the_shanghai_cooperation_organization_de The Shanghai Cooperation Organization: dead and burried? By Tim Lagrange After the initial arousal on the take-off and development of this curious regional organization, one must aknowledge all what is left today is the image of a talkshop. Certain regional and international events have exposed the evident limits of an organization who concentrates on security and economical issues, headed by the regional rivals: the PR China and Russia. It is a matter of perception wheter you assume the song of the SCO has been sang. If you, like Black (2005), assumed that this organization was a rising star on the international security firmament and could on the long term cause a challenge to the Western NATO alliance, then 2008 has been an all to disappointing year. When in 2007 the Jamestown Foundation titled the SCO a “Rising Dragon”, their conclusion anno 2009 must be it is nothing more than a dead sparrow. Kaukenov (2007), Bohr (2004) and others doubted it's viability from the start. They were right... No 'Peace Missions'. For the first time in several years the leading countries didn't preform any 'peace mission' or 'war games' in the context of the SCO. Starting in 2002, followed by the eye-catching edition of 2005, these events were the most visible realisations of the SCO. It remains unclear why it has lacked to do so in the year of the Chinese Olympic Games. The agitation of and international media attention for the Tibetans and the Uigur cause, could have been prevented by a clear manifestion of military power. It is well known that the location of previous exercices wasn't as neutral but sended a message to the local population. But, such a demonstration would caused a condemnation of the international community whose eyes were fixed on minorities, human rights and freedom of speech in Communist China. So maybe the main members were not in a position to organized them. Bureaucratisation. Secondly, the organization was unable to tackle the institutional inertia as described by Olberg (2007) sufficiently: the members are slow in implementing the SCO-descisions, the organization is unkown to the population, the financial capacity remains to limited to bare the huge responsibility as economic stimulator. The number of meetings has multiplied, but few results were accomplised. Russian-Georgian War and Economic Crisis. The third important issue that highlighted the inefficiency of the organization was the Russian summer war against Georgia in 2008. Because no system of shared values and no enduring common interests exists among the members, their reaction was not surprising. In a tempered message, the SCO defended the Russian action but did not insist it's members on recognizing the independency of Abchazia and South Ossetia as Russia did. A disillusioned Russia turned the back to the SCO. In september and october 2008 the worldwide financial crisis broke out. While China has until now survived this economical storm, Russia suffered severly. Several days, the stockmarket closed it's doors out of fear for unrational sellingbehaviour and total collapse. A financial crisis like in 1998 lurked around the corner. Central to the functioning of the SCO is the “two-wheels-policy”. This means that on the areas of security and economy/trade the member states would cooperate within the SCO-framework. But as seen in the case of the Russian war in Georgia, the security pilar is not a solid one. Recently, Russia and China signed an energy deal worth $25 billion (Associated Press, 17 feb. 2009). The PR China secured Russian oil supplies for the next 20 years in return for badly-needed loans. No SCO official was seen nor any reference to the organization was made. The SCO-record on economic achievements remains very meager. Conclusion. If you try to ride a bike without wheels, you stand still or you fall down on the ground. For the moment, the SCO is still standing (and standing still at the same time). The current progress is minimal, only the bureaucratic appartus is extending (exempt for the activities of the RATS?) But for how long is the organization capable of balancing her asymetric composition? I forsee that it won't take long before the economical tides blow up or hollow out further the SCO. (TL) 2009-03-02T17:54:34+01:00 http://www.politiek.be/blog/2009/02/14/de_leugen_van_de_democratie http://www.politiek.be/blog/2009/02/14/de_leugen_van_de_democratie Het voornaamste basisprincipe van democratie is dat het een staatsvorm is waar de leidinggevende macht door velen, en niet van enkelen uitgevoerd wordt. Voorstanders van een 'directe democratie' bedoelen met 'velen': iedereen die geacht wordt 'mondig' te zijn. Anderen hebben het, wegens de complexiteit van de maatschappij, meer voor een 'representatieve democratie' van een aantal gekozenen, aangewezen door de 'velen' die als mondig beschouwd worden. Een representatieve (parlementaire) democratie zoals wij die kennen, stoelt op 1) - een wetgevende macht (parlement), waar de periodiek door het volk gekozen afgevaardigden, wetten maken of aanpassen, bij gewone of twee-derde meerderheid goedkeuren, en toezien op de uitvoering er van. 2) - een uitvoerende macht (regering) die de goedgekeurde wetten uitvoert door er de nodige uitvoeringsbesluiten voor te maken. En 3) een gerechtelijke macht die bij overtreding, betwisting of verschil in interpretatie, van de geldende wetten, een oordeel uitspreekt. In een democratie is het volk soeverein. In een parlementaire democratie oefent het die soevereiniteit uit via zijn gekozen vertegenwoordigers. Dat is de theorie. In de praktijk loopt dat wel enigszins anders, omdat de zogenaamde 'gekozenen des volk', afgezien dat zij in de eerste plaats door de een politieke partij zijn gekozen, niet hun eigen kiezers, dan wel hun partij zelf vertegenwoordigen. Wetten worden ingediend, na eerst door de partij zelf te zijn goedgekeurd, en dienen dan ook door alle 'gekozenen' van dezelfde partij unaniem goedgekeurd te worden. De door andere partijen ingediende wetten worden al dan niet goed of afgekeurd, al naargelang die door de partijleidingen zijn geëvalueerd. Enkel in uitzonderlijke gevallen laat een partij zijn 'vertegenwoordigers' toe om zelf te beslissen over hun ja- of nee-stem. Het gaat dan meestal over vrij onbelangrijke onderwerpen, of een gegeven waar de partij zelf geen standpunt wenst over in te nemen. Om werkzaam te kunnen zijn, dient een regering het vertrouwen te hebben van de meerderheid der volksvertegenwoordigers (partijen). Bij het ontbreken van een partij die de meerderheid van de parlementszetels heeftj, lost men dit gemakshalve op door een overeenkomst te sluiten (regeerprogramma) tussen verschillende partijen die samen aan de gewenste parlementaire meerderheid komen. Eens een regering gevormd waarvan de coalitiepartijen gezamenlijk op een parlementaire meerderheid kunnen bogen, wordt het parlement in de praktijk herleid tot een 'overlegorgaan' tussen- en stemmachine van- de meerderheids- en minderheidspartijen. Om de vier (federaal) of vijf (gewestelijk) jaar, of tussentijds bij het 'vallen' van de regering en ontbinden van de kamers, wordt wij, het volk dus, naar de stembus geroepen om, via het zogenaamd kiezen van onze vertegenwoordigers, de machtsverhoudingen tussen de onderscheiden partijen te (her)bepalen. Ook al kiezen wij op kandidaat- volksvertegenwoordigers en -senatoren, toch kiezen wij, gezien de geldende particratie (partijtucht), alleen maar voor een bepaalde partij. Vanaf dan heeft 'het volk' zijn macht volledig in handen gegeven van de onderscheiden partijen die dan in functie van het door het stemmenaantal bekomen gewicht, zelf bepalen of, en met wie zij al dan niet zal (kan) een regeringsmeerderheid vormen, en wie welke minister wordt. De grondwettelijke bepaling dat de Koning na raadpleging van de voornaamste politici en zogenaamde 'gestelde lichamen' de formateur en achteraf zijn ministers aanstelt, is niets meer dan een georchestreerde show, gestuurd door de de voornaamste partijen. In ons land kan men bij de federale verkiezing niet kiezen voor partijen uit het andere taalgebied. Doordat een werkbare regering uit partijen van beide taalgroepen dient te bestaan, worden wij in feiten, zowel in regering als parlement, voor een deel bestuurd door partijen waarvoor wij niet eens hebben kunnen kiezen, en waar wij bij de volgende verkiezing dus niet de kans krijgen om hen met onze stem, hetzij te belonen, hetzij af te straffen voor het gevoerde beleid. Daar heden de volksvertegenwoordiging van de twee Vlaamse partijen regeringspartijen een minderheid uitmaken van de totale Vlaamse gekozenen, wil dat (naar democratische normen) zeggen dat dit land bestuurd wordt door een Vlaamse minderheid, samen met een Franstalige meerderheid. Dat dit in een land met 60 % Vlamingen en 40% Franstaligen mogelijk is een voorbeeld hoe het met onze democratie gesteld is. Met andere woorden: onze democratie bestaat er in dat wij bij verkiezingen onze soevereine macht overdragen aan de partijen, waarvan een aantal onder hen bedisselen hoe en met wie zij de komende vier jaar op dictatoriale wijze het beleid gaan bepalen en uitvoeren. Door ons taalpartijenkiessysteem dient elke partij zich alleen tegenover een deel van het volk binnen hun eigen taalgebied te verantwoorden en hoeft het dus geen rekening te houden met diegenen uit het ander taalgebied, laat staan met het algemeen (Belgisch) belang. Daardoor ontbreekt het binnen de regeringsmeerderheid ook dikwijls aan consensus en wordt 'besturen' meer dan eens een aaneenschakeling van compromissen waarmee problemen zelden echt worden opgelost. Het invoeren van één federale kieskring, hetzij met nationale of met regionale partijen waar men ook in andere regio's kan op stemmen, zou beter overeenstemmen met de principes van een federale staat, en zou de regionale partijen, al was het maar om electorale reden, meer nationale verantwoordelijkheidszin geven. Hoe dan ook, in een democratie waar het volk zijn eigen leiders of regering niet kan kiezen, en zelfs niet wordt geraadpleegd over het afstaan van nationale bevoegdheden en internationale verdragen, (zie de Europese verdragen) is de democratie een leugen van zichzelf. Het feit dat het in de meeste andere 'democratische' landen er niet veel beter aan toe gaat, is daar geen verzachtende omstandigheid voor. Daar een bijkomende reden in zien voor meer of volledige Vlaamse zelfstandigheid, is de ogen sluiten voor de feitelijkheid dat juist de Vlaamse partijen met hun 'cordon sanitaire' rond het VB, alsmede hun aan de basis liggen van de invoering van de kiesdrempel, niet bepaald 'democratische toppen' scheerden. Bovendien blijft ook in een zelfstandig Vlaanderen het probleem van de 'particratisering' bestaan. In een particratie is de omschrijving 'democratische politieke partijen' een contradictio in terminus. Renaat van Poelvoorde 2009-02-14T18:26:45+01:00 http://www.politiek.be/blog/2009/01/27/bestaat_utopia http://www.politiek.be/blog/2009/01/27/bestaat_utopia Voortgaande op wat sinds meer dan een jaar over Barack Obama, geschreven, gezegd en gedacht is, zal de eedaflegging van de 44ste president van de Verenigde Staten zowat het meest historische feit zijn van deze en zelfs vorige eeuw zijn. Wat de ongeveer twee miljoen toegestroomde toeschouwers en wereldwijd honderden miljoenen televisiekijkers gisteren te zien en te horen kregen, was de begeesterende boodschap dat Utopia wel degelijk bestaat, als men er maar in gelooft. In de wereldgeschiedenis hebben grote redenaars steeds gebruikt gemaakt van de kracht die schuilt in 'het geloven'. Het geloven dat iets wat onmogelijk schijnt, toch kan, als men maar gelooft dat het kan. In navolging van Christus, hebben ook Napoleon en Hitler aangetoond, dat het inderdaad mogelijk is om de massa in het meest absurde te doen geloven, en tot de meest ondenkbare dingen te bewegen. Ook Obama tracht, via zijn redenaarstalent en gebruik makend van zowel zijn 'zijn' als van de omstandigheden, het Amerikaanse volk, en onrechtstreeks de rest van de toekijkende wereld, het geloof in een beter, welvarender en rijker leven aan te praten. Op zich een goed geloof, en een prijzenswaardig streven. Ook ik geloof daar in. Alleen heb ik mijn grote twijfels of dat kans op slagen heeft met de middelen en mogelijkheden die ons sociaaleconomisch en maatschappelijk systeem daartoe verstrekt, Alleen de "change" van de doelstellingen zal niet voldoende zijn; Daarvoor zal er ook een "change" van de middelen moeten gebeuren. Een 'zwarte' president mag dan een historisch feit zijn, een (donker) 'rode' president zou dat nog meer zijn geweest. Dàt zou pas "CHANGE" zijn geweest... 2009-01-27T10:23:05+01:00 http://www.politiek.be/blog/2009/01/13/anders_maar_niet_anders http://www.politiek.be/blog/2009/01/13/anders_maar_niet_anders Terwijl Caroline Gennez overal beweert dat een open, warme en eerlijke partij de toekomst is, laat ze de socialistische militanten van sp.a in de kou staan. Misprijzen alom! Op 13 januari moet de socialistische militant via de pers horen dat een select clubje zomaar eventjes beslist heeft om de naam van de partij te veranderen. Openheid en democratie Voor de top, maar zeker niet voor de socialistische militant: dictatuur van het bureau. De partijleden zijn van geen tel hierin: geschiedenis en identiteit zijn oubollig. Dictatoriaal management is het nieuwe uitgangspunt... Socialistische waarden, onbekend. Een partij voor socialisten èn progressieven. Maar, dan wel anders. Zijn socialisten dan geen progressieven Voor het partijbureau zeker niet: anders zou dergelijke kreupele naam geen kans krijgen. Het geeft althans een mooi beeld. Progressieven zijn nationalisten, (links) liberalen en andere rechtse figuren. Socialisten worden met de rug aangekeken. De supersplitser wordt met toeters en bellen binnengehaald: vakbonden en mutualiteiten, hou je vast. Of ben je zijn uitspraken van een paar jaar terug al vergeten Het pleidooi voor de strijd tussen de generaties dateert ook al van een paar jaar. En in Brussel is men goed af: omhels alles wat vreemd is, maar wees allergisch voor het Frans... Van samenleven gesproken. Of misschien is die aanwinst wel de vernieuwing voor het politieke personeel... Andere koppen: dat zien we nu al een paar jaar... Een socialistisch profiel Daar staan we nog verder vanaf als voorheen! De sociaal-democratie doet het niet goed in Europa. Een groter cliché vinden we niet. En de Vlaamse socialisten (mogen we ze nog zo noemen) leiden het klassement! Jaja, ook bij de PS is het niet allemaal rozegeur en maneschijn: met een uitgebluste lijsttrekker die niet veel zin heeft naar de verkiezingen gaan, is... Dat belooft! Maar SP.a doet het nog beter. Na het 'ontbreken van een socialistische visiecongres', afgelopen jaar worden de deuren naar rechts nog wijder opengezet als voorheen. “Luister naar mijn woorden, kijk niet naar mijn daden”, dat is het nieuwe credo. Op federaal niveau ontbreken alle alternatieven van de oppositie. Vlaanderen doet het goed: zelfgenoegzaamheid dank zij een hoop poen. Het ondergefinancierde Brussel wordt beschimpt! Socialisme in alle Talen – Socialisme dans toutes les Langues is voor een brede linkse, progressieve samenwerking! Maar niet ten koste van socialistische waarden en principes! Om partijlid te worden hoef je inderdaad niet uit een rood nest te komen! Nepotisme is een plaag. Een lid van een socialistische partij moet wel socialist zijn en dus achter socialistische waarden en socialistische principes staan. De personeelsvernieuwing is er nu wel! De natuurlijke achterban is weg... Het is niet vijf voor twaalf, maar tien over!!! En de verkiezingen staan voor de deur. Rechts wrijft zich in de handen. Alleen een links, socialistisch alternatief biedt een antwoord.   http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/mediatheek/nieuws/1.449551mode=popupplayer Lees meer 2009-01-13T19:54:13+01:00 http://www.politiek.be/blog/2009/01/02/voor_leefloners_is_de_crisis_dubbel_zo_g http://www.politiek.be/blog/2009/01/02/voor_leefloners_is_de_crisis_dubbel_zo_g In ons land moeten 270.000 mensen het doen met een 'leefloon'. Alleenstaanden moeten het zien te rooien met 711.56 euro,een alleenstaande met kinderen met 948.74 euro, en samenwonenden hebben elke inkomen van 474.37 euro. Diegenen die, niet wars van enig sarcasme het begrip, 'leefloon' hebben bedacht, worden hierbij uitgenodigd om in deze consumptiegerichte welvaartmaatschappij enkele maanden met een dergelijk inkomen trachten te "leven". Althans, ‘Leven’ volgens het gangbare begrip van een modale Belgische burger. Bij hun toetreding tot de eerste paarse regering in 1999, beloofden de socialisten het leefloon dat (zoals de meeste andere uitkeringen) de voorgaande acht jaren, weliswaar geïndexeerd, maar niet meer, zoals de lonen was aangepast aan de welvaartstijging, in vier jaar tijd met 10 percent te verhogen. Waarom die beloofde 10% vier jaar later amper 4% werd, heeft men nooit duidelijk gemaakt. Tijdens de tweede paarse coalitie zou één en ander door de Waalse PS-minister Dupont goedgemaakt worden, werd beloofd. In de laatste maanden van deze legislatuur kondigde deze dan ook fier aan dat hij door de verhoging met 4% gedurende de vorige vier jaar jaren, en de nog toegezegde verhoging van 2% in januari 2008, de regering haar oorspronkelijke belofte was nagekomen. Blijkbaar vergat hij gemakshalve dat, zoals voor de Topambtenaren, ook voor de leefloners sinds 1999 de tijd niet was blijven stilstaan. Tijdens de 8 jaar durende legislatuur, waarop men de achterstand van de daarop voorafgaande 10 jaar goed maakte, werd er ondertussen een nieuwe achterstand opgebouwd. Rekening houdende met een gemiddelde welvaartstijging (bovenop de indexaanpassing) die sinds twee decennia jaarlijks minstens 1% bedraagt, moest het leefloon tussen 1999 en 2007, (door cumulatie) met 21.5% gestegen zijn (de achterstand van 10% tot 1999 + de acht jaarlijkse welvaartstijging van 1% tot 2007) i.p.v. met de huidige 9.4%. In 2007 was is de welvaartsachterstand voor het leefloon, welke in 1999, 10% bedroeg, zelfs na de zogenaamde ‘inhaaloperatie, dus in feiten opgelopen tot 12.1%. Als men dan ook nog bedenkt dat procentuele stijgingen bij maandbedragen van minder dan 1000 euro, een lagere compensatie geven dan de werkelijke stijging, (ik onthoud mij van de vrij technische uitleg) kan men niet anders dan vaststellen dat de socialisten tijdens hun paarse regeerperiodes niet echt daadwerkelijk begaan waren met diegenen waaraan zij ideologisch hun bestaansrecht ontlenen: namelijk de zwakken en minderbedeelden in de samenleving. Mits enige aanpassing van de aangehaalde bedragen, percentages en periodes, zou men het evengoed kunnen plaatsen bij alleenstaande werklozen, al dan niet met personen ten laste of gepensioneerden met de laagste pensioenen. Ondanks de enkele procenten die hen de afgelopen jaren zijn toegestopt, en de beloofde ‘relatieve’ welvaartsvastheid van hun uitkeringen, hebben zij alsnog niet kunnen delen in de welvaartstijging welke hun andere landgenoten tijdens de ‘betere economische jaren’, hebben mogen smaken door loonaanpassingen en allerlei belastingsverlagingen en – compensaties . Met andere woorden: alhoewel zo niet alles, toch heel veel van onze sociale zekerheid en verworvenheden aan het socialisme te danken is, hebben de partijen die daar verder uitvoering dienen aan te geven, de vorige decennia waarin zij mee aan het bestuur hebben gezeten, zich meer beziggehouden met de opwaardering van de middenklasse waartoe een groot deel van haar electoraal is gaan toe behoren, dan met diegenen die, om welke reden ook, uit die ‘opwaarderingboot’ zijn gevallen, of daar zelfs nooit zijn ingekomen. Nu, na de meer dan zeven ‘vette jaren’, de magere jaren hun tol komen opeisen, zijn de onvermogenden, en minderbedeelden de grootste slachtoffers en lijden zij dubbel zoveel onder de gevolgen van de crisis. Het valt te vrezen dat de maatregelen die de huidige centrum-rechtse regering zal treffen om de put dempen die o.a de bank-Emirs en –Kaliefen hebben gedolven, ondanks de aanwezigheid van de Waalse socialisten, er ook in de toekomst niet veel positiefs te verwachten zal zijn voor de minder- en onfortuinlijken in onze gemeenschap. De begrippen ‘sociaal’ en ‘socialisme’ verliezen blijkbaar aan betekenis, al naargelang het inkomen kleiner is. Renaat Van Poelvoorde 2009-01-02T08:40:03+01:00 http://www.politiek.be/blog/2008/12/30/follow_up_%E3%A2%E2%80%E2%9Cherman_van_rompuy_met_ http://www.politiek.be/blog/2008/12/30/follow_up_%E3%A2%E2%80%E2%9Cherman_van_rompuy_met_ In mijn artikel Herman Van Rompuy met tegenzin formateur sloeg ik de bal behoorlijk mis. Dat er een doorstart zou komen was al behoorlijk zeker, de verdeling van de ministerportefeuilles is anders uitgedraaid dan ik dacht. De nieuwe minister van Justitie zal waarschijnlijk een CD&V’er zijn maar het is heel onwaarschijnlijk dat Stefaan De Clerck een comeback maakt. Regionale belangen spelen natuurlijk mee en de interne keuken van de CD&V is ook behoorlijk belangrijk. Met Q heeft Kortrijk al een federale minister en het is onwaarschijnlijk dat een tweede persoon uit Kortrijk een ministerportefeuille krijgt. update: dan toch Stefaan De Clerck, ik was wat te snel Belangrijker nog is de opbouw van de CD&V. Die is nog altijd een standenpartij en het ACW verliest met Leterme én Vandeurzen haar vinger in de federale pap. Dat speelt kennelijk nog altijd mee. Even afwachten nog. Het einde van het Vlaams Kartel heeft natuurlijk gevolgen. Maar men trekt de SP.A niet aan boord en regeert verder met een minderheid aan Vlaamse kant. Patrick Dewael verlaat verrassend Binnenlandse Zaken en wordt kamervoorzitter. Open Vld verplaatst één van de zware kanonnen, net na hij succesvol vasthield aan zijn functie nadat de chef federale politie in opspraak kwam. Een strategische zet Ik zag het alvast niet aankomen. In het verleden heb ik verschillende keren voorspeld dat 2009 het jaar van de federale verkiezingen zou worden. Waarschijnlijk heb ik ongelijk maar geef toe, ik zat er niet ver naast. 2008-12-30T14:29:59+01:00 http://www.politiek.be/blog/2008/12/29/waar_blijft_het_groen_staatsmanschap http://www.politiek.be/blog/2008/12/29/waar_blijft_het_groen_staatsmanschap Binnen afzienbare tijd (de schattingen variëren) zal op deze aardbol niet genoeg olie of gas voorradig zijn om de motoren van meer dan zes miljard mensen te laten draaien. En dan? Vals groen Bijna dagelijks staan onheilspellende berichten in de kranten over de opwarming van de aarde, vorig jaar kreeg Al Gore de Nobelprijs van de Vrede (?) na zijn ‘Unconvenient Truth’ over de gevolgen van de klimaatwijzigingen. Het voorbije autosalon te Brussel stond volledig in het teken van de ‘groene’ auto, autoconstructeurs meten zich blijkbaar graag een groen imago aan: ‘minder verbruiken is minder vervuilen’. Heeft dit te maken met het ‘milieu’? Naar mijn mening niet: het is een goedkope koppeling van het dubbel gevoel dat momenteel bij mensen speelt: koopkrachtverlies en een milieuhype. Ook in beurzen zoals Batibouw of Bis staat energiebesparing centraal. Kortom we kunnen gerust stellen dat milieu een item is vandaag maar vooral als het onze portefeuille goed uitkomt. Niet milieu wordt big business (dat bewijzen de povere internationale akkoorden of ledenaantal van Groen! en dito stemmen), wel het groene imago. Vals groen dus. Dankzij Al Gore en andere wetenschappelijke prognoses kunnen we een beeld krijgen over hoe de wereld eruit zou zien indien de ijskap smelt, overstromingen gebeuren, … Terecht stelde professor in de geografie E. Swyngedouw dat zo’n rampen voorstellen makkelijker is dan bijvoorbeeld een wijziging in onze eigen consumptiepatronen, in de werking van markt (zelfs in tijden van significante financiële troebelen). Dit ultraliberalisme wordt te weinig de milieu-rekening voorgeschoteld. Het laatste rapport van het WWF benadrukt echter nog eens de urgentie van de problematiek. Kernenergie Hebben wij al een beeld hoe onze wereld eruit zou zijn indien er geen olie of aardgas meer zou zijn? Durven we hierover nadenken? Of duwen we het voor ons uit? Heeft de overheid, de verantwoordelijke voor zo’n langetermijnbeleid al een beeld hierop? Wel, over de beslissing om de kerncentrales langer open te houden is nog niets definitief beslist: de diverse partijen zitten met een kater: de deadline van 2014 voor het sluiten van de kerncentrales. Want we moeten realistisch zijn: noch wind, noch zonne-energie zijn dé oplossing voor het probleem van het energietekort. Ze zijn hoogstens een doekje tegen het bloeden. Ben ik voor kernenergie? Absoluut niet, ze hypothekeren de toekomst. Zal kernenergie belangrijker worden? Helaas wel. Want hoe schaarser een goed (bv. olie en aardgas) wordt, hoe groter de concurrentie, wat de prijs doet stijgen. En na de ‘survival of the fittest’, zullen enkel de rijksten nog olie kunnen consumenteren. Indien we niets duurzaams doen met de laatste restjes energie, wordt kernenergie onze laatste toevlucht. Het is dringend tijd dat de overheid een radicale bocht maakt. In plaats van het creëren van een ministerpost van Klimaat en Energie, zouden ervaren staatslieden het moeten opnemen voor de toekomstige generaties. Het zijn deze generaties die het gelag zullen moeten betalen voor het niet-beslissen van de huidige generatie. Natuurlijk zal België de problematiek van het energietekort niet oplossen, net zoals ze nooit alleen de EU kon laten van start gaan. Maar zouden wij, samen met bv. Nederland en Luxemburg, niet het voortouw kunnen nemen? In diverse internationale fora poogt ons land iets te forceren maar op het thuisfront blijft het al te vaak muisstil. De verkiezingen loeren nu eenmaal om de hoek. Radicaal groen, fundo’s in het jargon, het ligt niet ‘in de markt’. Belgische politici zouden eensgezind moeten durven stellen dat technologische uitvindingen het komende energietekort niet (per direct) zullen oplossen. Enkel een wijziging van ons eigen levenspatroon kan helpen en dan nog. Maar durven de politici dit aan hun kiezer vragen? Welke waardige staatman heeft de politieke moed (meer dan 5 minuten a.u.b.) om zo’n eisen voor te stellen? Momenteel geen. Jammer, want de tijd dringt. De geo-politieke strategen in Beijing, Moskou en Washington zijn zich al lang aan het voorbereiden rond een diplomatiek schaakspel over energie. Nu reeds zijn de schaakstukken aan het bewegen, Europa staat stil en is aan zet, hopelijk staan we straks zelf niet al te snel schaakmat. Het Armageddon nabij? Het Armageddon voorbij. Laten we even meegaan met de apocalyptische beelden die Al Gore ons voorhield of met de schuldgevoelens die hij ons aanpraat. Of toch niet. Neen, laten we even nadenken wat we zullen doen met de laatste restjes olie en aardgas. Dat is gewoonweg belangrijker. Neem bijvoorbeeld transport. Zonder olie of aardgas, geen auto’s (water is momenteel geen alternatief), geen vliegtuigen en geen boten. Hier tegenover staat dat in 2006 het Belgische voertuigenpark voor de 4de keer op rij was toegenomen. Er is een heuse polarisering in dit park. De hogere en middenklasse bezondigt zich aan dubbeldenk: enerzijds zijn zij diegenen die de milieuvriendelijkste wagens kunnen kopen (het groene imago heeft zijn prijs, anderzijds lijkt de verkoop van 4x4 niet te stuiten. Een fenomeen waar T.L. Friedman in de VPRO-uitzending van Tegenlicht (Energy War) zich ook over verbaasd. Voor een gewone werknemer is de hoge brandstofprijs al vaak een ‘groene’ dus financiële inspanning te veel. Daarnaast winnen vliegvakanties jaar na jaar aan populariteit (waarschijnlijk ook volgend jaar ondanks de bijkomende taksen) en heeft de Antwerpse haven plannen om fors uit te breiden (zie DS ‘Uitbreiding Antwerpse haven kost 1,3 miljard). Dit zijn drie lukraak gekozen voorbeelden om de dichotomie, of misschien schizofrenie, binnen ons gedrag aan te kaarten. In de huidige interdependente wereld is transport onontbeerlijk. Goedkope import uit China, olietankers uit de Golf, … staat dit allemaal te verdwijnen? Hoeveel duizenden jobs staan er eigenlijk op de helling? Ieders? En hebben de Belgische, economisch denkende, topfiguren daar al aan gedacht? Nog nooit bereikte het nieuws van overal ter wereld ons zo snel als vandaag. Kan dit zonder energie blijven duren? Kan het internet, dat iedere dag aan belang toeneemt (digitaliseren enzo.), zonder energie? Neen. Wij mensen, kunnen niet leven zonder energie. Het bepaalt onze manieren waarop we rampen (sterfgevallen, tsunami’s,…) tegengaan en er mee omgaan. Het is van levensbelang. Dit vormt niets nieuws maar wat doen we de laatste restjes energie? Kortom, hoe vermijdt een klein land niet te worden opgeslorpt in een strijd tussen groten om energie. Hoe vermijden we economische en dus politieke afhankelijkheid? Via staatsmanschap. Kritiek geven is makkelijk. Ten andere, een groene Dedekker zou wel nuttig kunnen zijn. Constructieve beleidsvoorstellen op tafel gooien iets minder. Toch enkele contra-populistische suggesties: - Economische groei mag geen obsessie blijven van de regering. Nulgroei is geen achteruitgang omdat snelgroeiende landen disproportioneel zwaarder zullen worden getroffen door het tekort aan energie. Ecomische groei betekent dat we steeds rijker worden. We kunnen de taart niet blijven proberen groter te maken, onze ecologische voetafdruk is al veel zwaarder dan ‘het Zuiden’. Laat a.u.b. met de laatste restjes energie, de armen groeien. Zoniet, worden we door hen, fysiek (militair?), onder de voeten gelopen. De huidige economische recessie dreigt echter echt groen terug op de achtergrond te duwen. - Durf beslissen. Het is tegenwoordig (staatshervorming, BHV, DHL,…) populairder om te beslissen niet te beslissen. We kunnen ons dat niet permitteren, heren staatslieden. - Treed keihard op ten voordele van zuinigheid bv. na 23u geen verbruik van energie meer, behalve tegen zeer grote kosten. Dit is niet leuk, dat verzekert geen stemmen maar bezorgt ons één ding: een toekomst. - Bouw voorraden op, liefst op Europees niveau. Garandeer dat hulpdiensten en andere nooddiensten altijd, ook in tijden van schaarste, altijd over energie kunnen beschikken… 2008-12-29T09:42:26+01:00 http://www.politiek.be/blog/2008/12/29/what_transition http://www.politiek.be/blog/2008/12/29/what_transition Ever since the presidential election of Senator Barack Obama, the International Herald Tribune has proclaimed the start of a transition. Every article concerning the actions of the newly elected president has been labeled a ‘transition’. Isn’t it however strange to mark his presidency already transitional before he has worked in the Oval Office for one day? For economists, transition generally means the transformation of one economic system ( f.e. a planned economy) to an other (f.e. a market economy). In most cases, countries and their governments could choose out of two options: a gradual transformation or a ‘shock’ therapy. What is currently taking place is the opposite of what is traditionally understood under transition. Governments are once against asked to take their responsibility by producing new laws against the so called ‘cowboy capitalism’ and their lethal byproducts. Some speak of ‘the return of the state’ or ‘the roll-back of the market’, I will call it a non-transition. The contemporary economical standstill is no real transition. And I would be greatly mistaken if Obama wants a profound economical transition. Such a economical transition would undermine his own position. The key word and concept in Obama’s campaign was the mythical and mystical ‘change’. It seems that these days elections are being won by the endless repeating of a simple line. But is this new? In 2007 the current Belgian Prime Minister used ‘good governance’ as concept. But what is ‘good governance’ and what is ‘change’ really about? What de facto has changed was not the American polities nor world politics, it was the mindset used by Americans and fellow world citizens to look at the American policies. The electoral promises by Senator Obama simply changed the way the world perceives the USA. This is a stunning fact, taking into account the unpopularity of the Bush era. Without a single act, Obama accomplished this: to let the world forget, for maybe one minute, the Axes of Evil, the swamps of Iraq and Afghanistan, the weapon shields in East Europe or the environmental neglect. Indeed, today the USA is depicted as the land of hope. Can we or better may we expect real change (or transition) in the American policies? Utopian expectations are being proclaimed by a range of actors from Green Peace to Joe The Plummer ever since the first results of D-day came to the fore. It could be expected that Senator Obama will shift the American course on certain political domains. Obama is likely to restore the American image in the world by closing down Gitmo, attending Kyoto conferences and other confidence building measures. But would this mean a transition? No. Walt and Mearsheimer point in their 2007 book ‘the Israel Lobby’ to at least one, nonetheless important, issue were a shift cannot be expected: the disproportional American support to Israel. No change in Washington will occur because Obama is now, and has always been, one of the guys. He is in the club. He’s no outsider, certainly no maverick, but part of the so called Iron Triangle. If president Obama could destroy this system, he would become perhaps the Gorbatchev of the United States, a real transitional personality. The world liked Gorbatchev but Russia spitted him out. Is this Obama's destiny? Tim Lagrange 2008-12-29T09:36:34+01:00 http://www.politiek.be/blog/2008/12/28/herman_van_rompuy_met_tegenzin_formateur_ http://www.politiek.be/blog/2008/12/28/herman_van_rompuy_met_tegenzin_formateur_  Herman Van RompuyHerman Van Rompuy werd zonet aangekondigd als formateur. Hij mag nu gaan onderhandelen over een nieuwe regering, tenminste in theorie.   Toen Yves Leterme het ontslag van de regering aanbood was al duidelijk dat er onder de coalitiepartijen eigenlijk geen onenigheid was. De coalitie kan dus perfect verder na een doorstart onder een nieuwe premier en met een nieuwe minister van Justitie. Stefaan De Clerck wordt genoemd als kandidaat. In een vorig leven was hij al minister van Justitie en voorzitter van de CD&V. Nu is het maar de vraag of het ook zo zal verlopen. CD&V kan na de echtbreuk met N-VA wat minder gewicht in de schaal leggen. Daarbovenop werd onder Yves Leterme de premier meegeteld in de pariteit van de regering. Dit zou een mooie gelegenheid zijn om dit recht te trekken en iemand uit Vlaanderen minister te maken. CD&V is niet echt in de positie om eisen te stellen en zal dat waarschijnlijk ook niet doen. Het is volgens mij niet onwaarschijnlijk dat men dit gaat geven aan de SP.A om hen zo in de regering op te nemen. Open Vld is daar geen voorstander van, het is in feite een beetje kiezersbedrog. Voorstanders argumenteren dat er op dit ogenblik geen meerderheid meer is aan Vlaamse kant. Dat is natuurlijk niet nodig, maar wel behoorlijk handig. Zeker als deze regering haar bestaansreden eer aandoet en probeert een oplossing te vinden voor BHV. In feite zijn de Vlaamse en Europese verkiezingen in juni ongrondwettelijk indien BHV voordien niet is opgelost. Dat wil niet noodzakelijk zeggen dat BHV moet splitsen maar er is weinig kans dat Vlaanderen akkoord gaat met een andere oplossing. Ik begrijp Van Rompuy’s initiële weigering héél goed. Hebt u ook heimwee naar Guy Verhofstadt *noot: ik beschik niet over extra inside informatie en wat op deze blog staat is mijn persoonlijke mening waar mijn werkgever niet noodzakelijk mee akkoord gaat. 2008-12-28T19:44:08+01:00 http://www.politiek.be/blog/2008/12/28/tijd_om_schoon_schip_te_maken_in_de_gaza-strook http://www.politiek.be/blog/2008/12/28/tijd_om_schoon_schip_te_maken_in_de_gaza-strook Het is in Europa al zowat de gewoonte geworden om bij elke vorm van geweld in Israel onmiddellijk de Israeli’s met de vinger te wijzen. Dat is makkelijk maar gaat voorbij aan de realiteit. In juni 2007 pleegde Hamas een staatsgreep in de Gaza-strook. Sindsdien is de Gaza-strook afgesloten en is Hamas in de andere Palestijnse gebieden een verboden organisatie. De inwoners van Gaza leven onder de dictatuur van een radicaal Islamitische organisatie die via geweld de macht greep. De inwoners van Gaza zijn er erg aan toe. Ze zijn afhankelijk van externe hulp en zitten in feite opgesloten in hun gebied. De enige sociale voorzieningen zijn deze die door Hamas zelf worden voorzien. Bij de gevechten in Gaza bleken zowel Fatah als Hamas niet terug te deinzen voor extreem geweld, ook tegen burgers. Na de overwinning van Hamas vonden lynchpartijen van Fatah-aanhangers plaats. De clash tussen Fatah en Hamas kwam niet onverwacht. Hamas vormt een staat binnen een staat en controleert liefdadigheid, scholen, hospitaals en meer. Na de dood van Fatah-boegbeeld Arafat was er weinig twijfel dat Hamas tijdens de verkiezingen goed zou scoren. Dat deden ze ook en een Hamas-militant, Ismail Haniya werd eerste minister. Zes maanden later kwam de staatsgreep die lukte in Gaza maar niet in de andere Palestijnse gebieden. Sindsdien zit Hamas geïsoleerd in Gaza. Ondertussen waren er heftige discussies in de Israelische pers en politiek. Sommigen wilden Hamas met geweld verdrijven, anderen waren voorstander om af te wachten, hopende dat het regime van onderuit zou verkruimelen. Meer dan een jaar lang deed niemand iets. Hamas weet natuurlijk ook dat ze gegokt en verloren hebben. De bevolking in Gaza mort (in stilte) en in de vrije Palestijnse gebieden hebben ze hun voet aan de grond verloren. Waarschijnlijk rekende Hamas op een opstand in hun voordeel in de vrije Palestijnse gebieden en internationale steun, zeker vanuit moslimlanden, voor hun regime. Dat gebeurde alvast niet. Wat Hamas dan deed doet vermoeden dat ze hun inspiratie haalden bij Hezbollah en de oorlog in Libanon. Toen vuurde Hezbollah raketten af op Israelische steden, vermoorde een aantal Israelische soldaten bij een inval in Israel en ontvoerde een aantal andere. Toen Israel hierop het door Hezbollah gecontroleerde deel van Libanon binnenviel werd Israel wereldwijd veroordeeld. Na een internationaal opgelegd staakt het vuren riep Hezbollah de overwinning uit. De ontvoerde soldaten bleken later door Hezbollah te zijn vermoord. Hun stoffelijke resten werden enkele maanden geleden overgedragen aan Israel. Hamas vuurde een aantal raketten af op Israelische steden waarop het Israelische leger reageerde door een harde luchtaanval tegen Hamas-militanten. Hamas hoopt nu waarschijnlijk dat de internationale gemeenschap net zoals in Libanon de oorspronkelijke agressor tot slachtoffer uitroept en Israel veroordeelt wegens de te harde” reactie. Hamas zou dit dan mogelijk kunnen gebruiken om erkenning van hun regime in Gaza te eisen, minstens een ontsluiting van de grenzen. Dat is buiten de Israelische militaire doctrine gerekend. Die slaat altijd harder terug dan het oorspronkelijke geweld en is erop gericht om de verantwoordelijken te vinden en uit te schakelen. Israel is klaar voor een grondoorlog en zal Hamas waarschijnlijk uit de Gaza-strook kegelen. Dat iedereen hen daarvoor veroordeelt zal hen worst wezen. 2008-12-28T19:14:16+01:00 http://www.politiek.be/blog/2008/12/28/de_sociale_democratie_de_armoede_bestend http://www.politiek.be/blog/2008/12/28/de_sociale_democratie_de_armoede_bestend Op het einde van de twintigste eeuw werd er een consensus bereikt tussen de kapitalistische vrijemarkt- en consumptiemaatschappij en de droombeelden van een socialistische samenleving. In het Europa van vandaag noemt bijna elke politieke stroming van enig formaat zichzelf democratische en sociaal. Zo ook in ons land waar behalve de weliswaar naar het centrum opgeschoven socialistische partijen en de traditionele centrumpartij, ook de liberale partijen zichzelf een min of meer ‘sociaal’ label hebben aangemeten. Het compromis tussen de ‘rijken’, de middenklasse en de ‘armen’ bestaat er in dat iedereen volgens eigen vermogen naar zoveel mogelijk welvaart mag streven, en dat de gemeenschappelijke baten dienen ten goede te komen aan iedereen. Een lovenswaardig, en op het eerste zicht aanvaardbaar en rechtvaardig principe: het “voor iedereen-principe”. De invulling van begrippen zoals armoede, minder gegoed zijn, welstellend, en rijken, kan nogal verschillen al naar gelang het peil van de algemene levensstandaard binnen een maatschappij. Zo betekent armoede in bepaalde gebieden van Afrika, Azië en zelfs Zuid-Amerika, dat men moet leven met honger, ontbering, ziekte, en koude. Wie er voldoende middelen heeft om zich normaal te voeden, de eerstelijnsziekenzorg te betalen en zich nog net een verwarmde woning met de basissanitaire voorziening kan veroorloven, behoort in die contreien eerder tot de betergegoeden. Wie zich in de West-Europese rijke gebieden zoals o.a. België tot een dergelijke levenswijze moet beperken, wordt als onbemiddeld beschouwd en onder de armoedegrens levend. In onze ‘beschaafde’ en sociaal bijgestuurde kapitalistische maatschappij gaat men 'arm' is als men niet mee aan de rijkgevulde tafel mag zitten, en geen of onvoldoende deel kan hebben aan wat het moderne sociale leven te bieden heeft. Socialistische denkers uit het verleden zagen de oplossing van de eeuwenoude onrechtvaardigheid van mensen waarvan hun leven bepaald werd door afkomst, fysische of psychische mogelijkheden, in een min of meer gelijkmatige verdeling van de beschikbare goederen en middelen, alsook de communizering van de individuele voortbrengselen. Maar de egoïstische natuur van de mens is van die aard dat zelfs het meest sociaal ingesteld individu hoogstens bereid is om een deel af te staan van wat hij denkt ‘te veel’ te hebben. Pas in de loop van de twintigste eeuw toonden de erfgenamen van de adellijke en industriële baronnen zich, onder druk van de communistische dreiging uit het oosten, bereid tot een compromis. Dat vergelijk hield in dat iedereen naar draagkracht zou bijdragen tot de gemeenschapsnoden, en dat een deel ervan kon worden aangewend om de ellende van de ‘minderbedeelden’ te milderen. Maar in ruil voor zoveel toegeeflijkheid moest het ‘solidartiteitsprincipe’ niet alleen naar de ‘noodlijdenden’ gericht zijn, maar moest het voor iedereen gelden. Met andere woorden: de gemeenschapsmiddelen die naar de individuen terugvloeien moeten zo veel als mogelijk verdeeld worden volgens de mate waarop zij er zelf toe bijdroegen. Zo zijn o.a. de mechanismen ontstaan als de procentuele koppeling van de lonen aan de stijging van de consumptieprijzen en de procentuele belastingsverminderingen en –aftrekken e.d. Het ‘iedereen-principe’: wat de ene krijgt moet de andere ook krijgen, maar dan wel in orde van grootheid, gelijkwaardig aan zijn financiële status en levensstandaard. Dit ogenschijnlijk rechtvaardige principe heeft als gevolg dat de kloven tussen arm zijn, bemiddeld zijn, en rijk zijn, niet alleen blijven bestaan maar zelfs substantieel steeds groter worden. Door het verdelen van de beschikbare middelen, procentueel a rato van het inkomenspeil, krijgt men meer toegestopt, al naargelang men meer inkomen heeft. Daardoor stijgt het ‘armoedepeil’ (de invulling van het begrip armoede) in een trager tempo dan het algemene ‘levensstandaardpeil’ Een groot deel van de gemeenschappelijke beschikbare middelen, bedoeld om terug te vloeien naar individuen of organisaties die het op hun beurt naar individuen toespelen, wordt in regel onder iedereen verdeeld, dus ook onder diegenen die het niet nodig hebben, en voor wie het alleen maar een ‘aanvulling’ van hun bezit of rijkdom betekent. Daardoor blijft het deel voor de werkelijk noodlijdenden, steeds onvoldoende en slaagt men er hoogstens in hun verdere achteruitgang ten opzichte van de stijging van de levensstandaard te vertragen. Het ‘voor iedereen-principe’ is dus de oorzaak van het feit dat anno 2008 in ons land, behorend tot de tien rijkste van de wereld, nog anderhalf miljoen mensen onder de armoedegrens leven. Tot zolang de rijken en de betergegoeden het gemeenschapsgeld blijven gebruiken om hun bereikte welstand te behouden of er beter van te worden, zal dat beschamende percentage onveranderlijk rond de 15% blijven schommelen. Sinds meer dan een eeuw heeft de mens alle mooi klinkende en humane principes, zoals democratie, vrijheid, broederlijkheid, en volksverbondenheid, in zijn eigen persoonlijk voordeel (dat van de sterkste) trachten te gebruiken. Zo ook wordt het gelijkheidsbeginsel misbruikt om onder het mom van de solidariteit vooral welgestelde klasse te dienen. Daarom dat democratieën het beste werken als de meerderheid van de bevolking welstellend is en de minder gegoeden en noodlijdenden tot een onmachtige minderheid beperkt blijft. Maar dan wel een noodzakelijke minderheid welke op peil moet gehouden worden, omdat zij het zijn die het solidariteitsprincipe waaruit het iedereen-principe is afgeleid, noodzakelijk magen,. Dat de armoedestatus dus moet ‘gekoesterd’ worden hebben de moderne ‘sociale’ liberale economen goed begrepen. Zoals de oplossing van het fileprobleem er alleen kan komen als er nog veel meer auto’s komen, en het milieuprobleem alleen doelmatig zal aangepakt worden als de vervuiling, luchtverontreiniging en opwarming van de aarde ons voortbestaan effectief bedreigt, zo zal de armoede alleen maar opgelost worden als die véél groter wordt en zij het voortbestaan van de huidige ‘welvaartmaatschappij’ bedreigt.. En laat het juist dat zijn dat de sociaaldemocraten willen voorkomen…als dàt niet sociaalvoelend is! 2008-12-28T08:33:49+01:00 http://www.politiek.be/blog/2008/12/25/music_for_life_en_individualisme_ http://www.politiek.be/blog/2008/12/25/music_for_life_en_individualisme_ Music for life is één van een heleboel liefdadigheidsacties die de laatste tijd meer en meer succes kennen. Mensen zijn geëngageerd en idealistisch, klaar om anderen te helpen zonder dat er iets tegenover moet staan. Wij kunnen anderen helpen en dat doen we ook. Hartverwarmend. Goed doen om goed te doen, zonder daartoe te zijn aangezet door de staat of de Kerk. Als ik bepaalde bloggers en krantenartikels moet geloven is dit een reactie tegen de individualisering van de samenleving, is dit een uiting van sociale cohesie en van een nieuw mensbeeld.” Ik heb het wel voor wat humor tijdens de feestdagen, pijnlijk wel dat ze het zelf lijken te geloven. Dit is net een uiting van het verhoogde individualisme van de samenleving en van een nieuw mensbeeld (maakbare mens iemand) is al zeker geen sprake. Al die mensen die deelnemen aan liefdadigheidsacties doen dit omdat ze dit zelf willen. Er is zelden peer pressure, de staat kijkt niet mee over de schouder en mijnheer pastoor” gaat niet kijven als ze niet gaan. De mensen nemen deel omdat ze dat willen, omdat het leuk is en vooral omdat men het gevoel heeft dat men écht een verschil maakt. De éne kleine mens, het individu dat de wereld beïnvloedt en beter maakt. Als dat geen individualistische ingesteldheid is… Want individualisme is absoluut niet hetzelfde aan egoïsme. Egoïst kan je enkel in groep zijn. Individualisme geeft mensen keuzes. Dit is de keuze die ze maken. Straks ga ik nog geloven dat Rousseau gelijk had. Dat neemt niet weg dat de organisatoren en harde kern van deelnemers aan deze acties vaak uit het linkse milieu komen. Volgens hen is dit de invulling van hun ideologie. In feite zijn ze ondernemend en bepleiten ze de vrijwillige liefdadigheid die niet aan een religie gebonden is. Dat op zich is een liberale ingesteldheid. Spijtig dat ze dan ook vocaal het liberalisme, waar ze eigenlijk toch een beetje bijhoren, aanvallen. Maar dat neemt niet weg dat het netto resultaat van hun daden iets is wat we enkel kunnen toejuichen. Leve het individu en de vrije wil! Dit is het resultaat. 2008-12-25T12:38:31+01:00 http://www.politiek.be/blog/2008/12/25/music_for_life_en_individualisme http://www.politiek.be/blog/2008/12/25/music_for_life_en_individualisme Music for life is één van een heleboel liefdadigheidsacties die de laatste tijd meer en meer succes kennen. Mensen zijn geëngageerd en idealistisch, klaar om anderen te helpen zonder dat er iets tegenover moet staan. Wij kunnen anderen helpen en dat doen we ook. Hartverwarmend. Goed doen om goed te doen, zonder daartoe te zijn aangezet door de staat of de Kerk. Als ik bepaalde bloggers en krantenartikels moet geloven is dit een reactie tegen de individualisering van de samenleving, is dit een uiting van sociale cohesie en van een nieuw mensbeeld.” Ik heb het wel voor wat humor tijdens de feestdagen, pijnlijk wel dat ze het zelf lijken te geloven. Dit is net een uiting van het verhoogde individualisme van de samenleving en van een nieuw mensbeeld (maakbare mens iemand) is al zeker geen sprake. Al die mensen die deelnemen aan liefdadigheidsacties doen dit omdat ze dit zelf willen. Er is zelden peer pressure, de staat kijkt niet mee over de schouder en mijnheer pastoor” gaat niet kijven als ze niet gaan. De mensen nemen deel omdat ze dat willen, omdat het leuk is en vooral omdat men het gevoel heeft dat men écht een verschil maakt. De éne kleine mens, het individu dat de wereld beïnvloedt en beter maakt. Als dat geen individualistische ingesteldheid is… Want individualisme is absoluut niet hetzelfde aan egoïsme. Egoïst kan je enkel in groep zijn. Individualisme geeft mensen keuzes. Dit is de keuze die ze maken. Straks ga ik nog geloven dat Rousseau gelijk had. Dat neemt niet weg dat de organisatoren en harde kern van deelnemers aan deze acties vaak uit het linkse milieu komen. Volgens hen is dit de invulling van hun ideologie. In feite zijn ze ondernemend en bepleiten ze de vrijwillige liefdadigheid die niet aan een religie gebonden is. Dat op zich is een liberale ingesteldheid. Spijtig dat ze dan ook vocaal het liberalisme, waar ze eigenlijk toch een beetje bijhoren, aanvallen. Maar dat neemt niet weg dat het netto resultaat van hun daden iets is wat we enkel kunnen toejuichen. Leve het individu en de vrije wil! Dit is het resultaat. 2008-12-25T12:38:31+01:00 http://www.politiek.be/blog/2008/12/24/doet_de_laatste_socialist_binnenkort_het_licht_uit http://www.politiek.be/blog/2008/12/24/doet_de_laatste_socialist_binnenkort_het_licht_uit  “Ik zie dat mijn partij kapotgaat”, dat is de titel van misschien wel de belangrijkste kerstboodschap: deze week in Knack (2008 – nr 52). Neen, het is geen kerstboodschap van koning Albert, wel een vier bladzijden tellend interview met Erik De Bruyn, woordvoerder en trekker van SP.a Rood: de linkervleugel van SP.a die meer dan 34% van de stemmen haalde bij de voorzittersverkiezingen in 2007 en tot op heden ongewenst is door de leiding. SP.a Rood is een tendens die opnieuw stem wil geven aan de basis en wil breken met het liberale denken van de partij. De Bruyn legt in interview haarfijn uit wat er fout loopt binnen de sp.a: geparachuteerde toplui leiden de partij als was het een privé-bedrijf. Hiervoor omkaderen ze zich met dikbetaalde – veelal partijvreemde – technocraten. De militant wordt al te vaak als balast ervaren. Kritici in eigen rangen worden niet geduld: democratie is er alleen voor gelijkgestemden aan de top. Van een eigen ideologie is er geen sprake meer: de oppositiekuur is er een van gemiste kansen en gebrek aan alternatieven. In woorden profileert de partij zich als open: niet socialisten zijn van harte welkom. Socialisten worden met de nek aangekeken. Links () liberale postjesjagers worden aan de borst gedrukt. SP.a Rood is niet tegen progressieve frontvorming. De basis moet meetellen. Als de lijsten worden opengegooid voor zg. linksliberalen, progressieve groenen en andere onafhankelijken, dan moet er plaats zijn voor socialisten. SP.a Rood verdient die kans: de werkmens moet opnieuw vertegenwoordigd worden in het parlement. De socialisten moeten een alternatief bieden op het huidige liberale marktdenken. Zoniet doet de laatste socialist binnenkort misschien het licht uit.   Laat ons hopen van niet: de kerstperiode is immers hoopvolle tijd.   Meer in Knack nr. 52 van 2008. Een voorproefje vind je op http://www.knack.be/nieuws/belgie/erik-de-bruyn-wil-naar-vlaams-parlement/site72-section24-article27191.htmlL Lees meer 2008-12-24T14:53:09+01:00 http://www.politiek.be/blog/2008/12/20/rechts_valt_over_extreem_rechts http://www.politiek.be/blog/2008/12/20/rechts_valt_over_extreem_rechts   Van links of progressief gedachtengoed zullen we de advocaat van de Fortis-aandeelhouders zeker niet verdenken. De belasingbetaler moet en zal de aandeelhouder vergoeden! De Fortiswerknemer gaat nog meer onzekerheid tegemoet. Populistisch demagogisch poujadisme komt eerder in de buurt, samen met een inginieus juridisch inzicht... en een staaltje van oranje-blauw-grenadine goed bestuur natuurlijk. Dank zij dat goed bestuur heeft de vierde macht goed garen gesponnen. De zg. schending van de scheiding der machten is overal breed uitgesmeerd. Contact tussen de rechterlijke, wetgevende en uitvoerende macht is van alle tijden. Alle mooie principes ten spijt, ook op cruciale crisismomenten. NETWERKING is een modern sleutelbegrip. Voor sommige politieke partijen is het zelfs een basisprincipe. Lobbying is vies. En de goedbestuurploeg heeft genetwerkt. Toch één kabinetsmedewerker heeft de contacten bij zijn voormalige collega's proberen te gebruiken. Niet op de meest verstandige manier blijkbaar... Het staaltje van goed bestuur is er. Dag Yves! Kerstmis en een nieuwjaar komen er aan: faillissementen, bedrijfssluitingen, stijgende werkloosheid, overheidstekorten, onzekerheid over spaarcentjes, dalende koopkracht, stijgende armoede, ... Voor velen zwarte sneeuw met kerstmis. 2009 belooft. Een enentwintigste eeuwse beschaving onwaardig. De koning houdt zijn consultatieronde: pompen of verzuipen! Zijn verkiezingen het alternatief De manier hoe de linkse en progressieve krachten zich in de kijker gewerkt hebben tijdens het afgelopen anderhalf oppositiejaar toont alvast niet veel goeds. Het alternatief is te zoeken als een speld in een hooiberg. Gemiste kansen alom. Extreem rechtse populistische demagogen wrijven zich schuimbekkend in de handen. Schandalitisch alom: zonder alternatieven slapend rijk worden. Principiële pilaarbijters brengen de schandaaltjes wel in de kijker. Met de slogan 'Groote kuisch' wonnen ze 72 jaar geleden verkiezingen. Het vervolg kennen we. Zwarte zondag dateert van 1991... en elke verkiezing wordt verwonderd gekeken naar de uitbreiding van de zwarte vlek. Alternatieven worden doodgezwegen en doodgedrukt. L'heure est grave, het is de hoogste tijd om een links alternatief te formuleren! SP.a grijp je kans: open je deuren voor alle linkse krachten. Ook die binnen de partij. Breek met de liberale principes. Werk aan een duurzaam socialistisch alternatief, meer dan een derde van de parijleden staat achter vier prioritaire speerpunten: samen met de vakbonden op de bres voor koopkracht en werkzekerheid; voor de heroprichting van een openbare kredietinstelling; uitroeiing van de armoede door de verhoging van de minimumlonen, de verhoging van de uitkeringen, sociale woningbouw, betaalbare energie en gezondheidszorg voor iedereen; een vermogensbelasting op de vermogens van meer dan 1 miljoen euro om dit alles te financieren! Lees meer 2008-12-20T09:46:15+01:00