Gisteren (14.07) werd in de Senaatscommissie voor de Buitenlandse betrekkingen en voor de Landsverdediging het voorstel van Resolutie “ter bevordering van het goede verloop van de onderhandelingen met het oog op hereniging van Cyprus� aangenomen.

Onze Senaat is er immers van overtuigd dat de onderhandelingen over een definitieve politieke oplossing voor het probleem Cyprus al veel te lang in het slop zijn geraakt en aldus is onze Senaat van oordeel dat alle maatregelen die bij het akkoord (i.e. akkoord van Nicosia dd. 8 juli 2006) tussen beide gemeenschappen werden genomen bijgevolg zo snel mogelijk ten uitvoer moeten worden gelegd.

De Senaat is bovendien bijzonder tevreden met het rapport van de Secretaris-Generaal inzake de operatie van de Verenigde Naties op Cyprus (S/2007/699) van 3 december 2007 waarin de Secretaris-Generaal o.a. heeft verklaard “er terdege van overtuigd te zijn dat het in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van de Cyprioten zelf is om een oplossing te zoeken�. Daarnaast maakt ook de aanstelling van een speciaal gezant voor de vrede in Cyprus onze Senaat bijzonder blij.

Om deze blijdschap luister bij te zetten vraagt de Senaat aan de Belgische regering (?):

1. de leiders van beide gemeenschappen aan te moedigen het akkoord dat op 8 juli 2006 tot stand is gekomen, ten uitvoer te leggen en de achterstand in de toepassing ervan in te lopen door de snelle oprichting van de werkcommissies waarin dat akkoord voorziet;

2. alle direct of indirect bij het Cypriotische vraagstuk betrokken partijen en landen ertoe aan te zetten een geest van verzoening, vertrouwen en wederzijds respect te ontwikkelen en te handhaven, alsook elke actie of verklaring te voorkomen die voor de aan de gang zijnde constructieve dialoog nadelig kan zijn en de spanningen kan opvoeren;

3. de internationale organisaties aan te moedigen erop toe te zien dat geen enkele buitenlandse mogendheid het aan de gang zijnde onderhandelingsproces beïnvloedt en die organisaties eventueel te verzoeken de nodige sancties te nemen.

Cyprus is ons vanaf nu eeuwige dankbaarheid verschuldigd.

België is tenslotte toch het voorbeeld bij uitstek voor het oplossen van conflicten tussen gemeenschappen. Niet dan?

Dat onze leiders en gemeenschappen nu toevallig zelf al 13 maanden bakkeleien doet even niet ter zake. Dat kleine akkefietje verdwijnt in het niets als je die oorlogvoerende Cyprioten gade slaat. Toch?

Dat moesten onze senatoren vanuit hun rode pluchen troontjes blijkbaar nog snel even kwijt.

En het moment is dan ook nog eens uitstekend gekozen.

Wat zijn wij trots. Ja toch?

Jan Vandenbussche

In een geglobaliseerde samenleving, de angst en het egoïsme voeden : wantrouwen, anti-solidariteit, vijandigheid alom.

Wat we zelf doen, doen we beter : goed besturen ... met een steeds groter wordende kloof tussen arm en superrijk, en een brede tussenlaag die voortdurend in angst leeft om de eindjes aan elkaar te knopen, en tegelijkertijd afgeleid wordt met nationalistisch vergif, gespuwd door de elites en ook de pers... Wij tegen zij. Geschiedenis wordt echter rap vergeten : enkele decennia geleden lag het economische zwaartepunt van België nog in het zuiden. Het kan verkeren en alles beweegt...

“Of situatie ontzenuwen, of verkiezingen� , zegt Gennez.

Verkiezingen ? Om de drie D’s nog sterker te maken ! Is dat het alternatief ?

De PS is meegestapt in Letermes avontuur : het oranjeblauwe vergif moest met rode siroop kunnen geslikt worden.

En de sp.a ? Een jaar stilte. Enkele kleine speldeprikjes, maar geen socialistisch antwoord op rechts.... Verloren tijd, waar de drie D’s van profiteren, inspelend op de angst van de middengroep, de armsten zwart makend als profiteur en de superrijken vertroetelend voeden ze de oorlog van allen tegen allen...

Socialisme in alle Talen – Socialisme dans toutes les Langues roept de socialistische partijen op om het voortouw te nemen voor een progressief, links project dat een antwoord biedt op de echte problemen van vandaag : de koopkracht ! Een begeesterend alternatief voor de kille, asociale neoliberale politiek van de afgelopen jaren :

* behoud van de koopkracht;
* een echte index en welvaartvastheid van de uitkering;
* een betaalbare woonpolitiek;
* betaalbare energie;
* kwaliteitsvol, gratis tweetalig onderwijs

Er is geen tijd te verliezen ! De zomer wordt dan toch nog heet.

Er werken nu meer mensen voor de overheid dan in onze fabrieken.

Er is dan nu ook weinig ruimte voor loonsverhogingen zoals dezer dagen door stakende ambtenaren wordt geëist tenzij daar een gelijkwaardige productiviteitsstijging tegenover staat. Een loonsverhoging van 3% wordt wel mogelijk als de overheid ook 3% slanker wordt, zo niet moeten de belastingen verhoogd worden waardoor de koopkracht van de burgers vermindert, wat toch niet de bedoeling kan zijn.

In de privé-sector werden in de voorbije 50 jaar wel enorme productiviteitsstijgingen gerealiseerd. Deze productiviteitsstijgingen zorgden voor lagere prijzen wat onze koopkracht ten goede kwam. Bovendien vergrootten de voorbije 15 jaar nog twee uitzonderlijke factoren onze koopkracht. China deed z'n intrede op de wereldmarkt en zorgde voor een stroom aan uiterst goedkope producten, gaande vaan speelgoed, kleding, werkmateriaal tot gsm's en pc's. Bovendien werden die goederen verkocht in dollars, terwijl die munt de voorbije acht jaar alsmaar goedkoper werd voor ons. Die positieve factoren samen, verminderd met de steeds duurder wordende overheid, resulteerden in een netto toename van onze koopkracht en onze welvaart.

Het sprookje dat de Chinezen ongeveer gratis voor ons werken is voorbij. Intussen is ook de olieprijs fel gestegen. De koopkracht van de gezinnen staat onder druk. Belastingen zijn vandaag dé factor die de koopkracht bepaalt, véél meer dan eender welk ander element. Met de belastingafdrachten worden flink wat diensten betaald die de overheid aan de burgers levert zoals onderwijs, politie, rechtspraak, openbaar vervoer en infrastructuur.

Als we de koopkracht willen verhogen, dan moet de kostprijs van de overheid dalen. De kwaliteit van deze diensten in België is redelijk goed maar duurder dan in andere landen. De overheden in ons land zijn vaak log en overgereglementeerd.

Het is tijd om grondig na te denken over welke diensten door de overheid moeten worden geleverd, welke taken de overheid best organiseert en subsidieert maar laat uitvoeren door private organisaties - zoals bijvoorbeeld door het vrij onderwijs - en welke activiteiten niet bij de overheid thuis horen en beter helemaal aan de private sector worden overgelaten.

De overheid moet goedkoper worden. Indien dit niet gebeurt, zullen vele burgers elders gaan om deze diensten te kopen. Vandaag is het immers héél gemakkelijk voor de vitale krachten in onze maatschappij om een nieuw gastland te vinden. De staten die het meeste kansen en de beste levenskwaliteit bieden zullen bewoners aantrekken die veel bijdragen aan de maatschappij. Dat is niet nieuw, migraties zijn van alle tijden, maar in de 21ste eeuw zal dit fenomeen de concurrentie tussen staten en deelstaten veel scherper stellen dan ooit.

Daarom is een productieve staatshervorming een noodzaak geworden, weg van de symbolenstrijd of het louter naar zich toetrekken van bevoegdheden. Dit is een kans om een overheid te krijgen die een betere dienstverlening aflevert voor een lagere kostprijs.

Roland Duchâtelet, senator Open Vld
26 juni 2008

Quotes:
"Als we de koopkracht willen verhogen, dan moet de kostprijs van de overheid dalen."
"3% loonsverhoging kan als de overheid 3% slanker wordt."

Aanleiding : de hoge brandstofprijzen !

Nog voor de manifestatie een aanvang nam, werd alles in gereedheid gebracht : niet alleen om de straten te beschermen of om het verkeer in goede banen te leiden. Ook op beleidsniveau : Schouppe zocht antwoorden, Leterme ging ter plaatse. En de Vlaming Peeters bracht geld mee.

Gemoederen bedaard. Op enkele – eerder beperkte – verkeersproblemen na, bleef alles rustig.

De landbouwers krijgen de garantie voor een gunstige prijssetting : de consument zal wel betalen. En Vlaanderen betaalt nog een en andere investering terug. Schouppe is akkoord om te sleutelen aan de prijssetting voor het transport : de consument zal wel betalen.

L’orange-bleue bekent kleur.

Nog geen week geleden verkondigde Leterme in de Kamer dat geen enkele regering een antwoord kan bieden op de huidige prijsstijgingen. Dat is zeer duidelijk naar de vakbonden die strijden voor koopkracht : de acties laten oranje-blauw koud. De vierde macht jut mee de publieke opinie op : staken haalt niets uit. Dat de koopkracht voor loon- en steuntrekkenden daalt, raakt rechts niet. Terecht schoot Vanvelthoven in een Franse colaire !

Maar, in de Kamer gaf Leterme zijn machteloosheid toe. Het alomvattende rechtse, neoliberale kapitalistisch systeem zet regeringen en overheden buiten spel ! De invloed op de economie van de overheid – en dus de werkende bevolking – is nihil.

Een andere economie is nodig : gecontroleerd door hen die de welvaart produceren en voortdbrengen. De werkenden dus. Alleen dat is een garantie voor behoud van koopkracht en rechtvaardige verdeling van de welvaart.

Maar, dringt bij die hoge dames en heren blijkbaar niet door : octopussen zijn belangrijker. Dat is plezanter en leidt de aandacht af !

Vlaamse solidariteit

“Beggars can ’t be choosers,� zo luidt een Engels spreekwoord. Vrij vertaald: wie afhankelijk is van andermans generositeit, kan niet zomaar dictaten stellen. Dat klopt inderdaad. Maar terwijl Ierland intussen ruimschoots heeft bewezen dat het op zijn strepen mag staan, raakt Wallonië maar niet uit het economische moeras. De geldverslindende subsidiestaat die Wallonië is, wordt nog steeds overeind gehouden door de permanente miljardenstroom vanuit Vlaanderen. “Wallonië kan niet blijven teren op de Vlaamse solidariteit. Dat is dodelijk voor het zelfinitiatief,� zo schrijft de hoofdredacteur van Trends deze week terecht.
Wie denkt dat de Franstalige politieke klasse deemoedig het hoofd zou buigen voor jaren wanbeleid, en maatregelen zou nemen die de wederopstanding mogelijk maken, komt bedrogen uit. De Franstalige politici tonen geen greintje dankbaarheid en bijten daarenboven in de hand die hen voedt.

‘Onderhandelingen’ van start

Deze week startten eindelijk de onderhandelingen over de staatshervorming. De Vlaamse onderhandelaars zullen op hun tellen moeten letten, want de Franstaligen zijn duidelijk van plan om zeer hoge eisen te stellen in ruil voor de overheveling van enkele bevoegdheden. In de aanloop naar de finale clash over de staatshervorming lijken enkele Franstalige toppolitici zich zelfs inschikkelijk te willen opstellen. Een voorbeeld daarvan is PS-kopstuk Philippe Moureaux, die in een interview met Le Soir liet weten dat de Franstaligen het gesprek ten gronde niet langer uit de weg kunnen gaan. Het bewijst dat de geesten rijpen, maar toch lijkt het mij vooral een doorzichtige poging om de Vlamingen zand in de ogen te strooien. Want wie het interview goed leest, merkt dat Moureaux weliswaar voor confederalisme pleit, maar enkel indien Vlaanderen de melkkoe van Wallonië blijft. “Als de interpersoonlijke solidariteit wordt afgeschaft, interesseert België ons niet meer,� staat er letterlijk. Het bewijst nogmaals dat zonder de massale geldstroom België voor Franstaligen niet hoeft.

Oorlogsretoriek

Aan Franstalige zijde liggen ondertussen verschillende scenario’s klaar voor het geval België uiteen zou vallen. Het meest geciteerde is de oprichting van een soort Waals-Brusselse staat. Om Wallonië en Brussel te verbinden, pleit men voor de zogenaamde ‘corridor’ over Vlaams ‘vijandelijk’ gebied. Dat de Franstaligen hardop dromen van een Wallonië dat aansluiting zoekt met Brussel en dat zij daarbij de oorlogsretoriek niet schuwen, hoeft niet te verbazen. Verbazend is wél dat de Vlamingen hier blijkbaar geen antwoord op weten te formuleren. Nog merkwaardiger is dat, zoals de steeds lezenswaardige webstek ‘The Brussels Journal’ opmerkt, “die geruchten (over de corridor) niet tegengesproken worden door de CD&V én dat die partij de onderhandelingstafel nog niet verlaten heeft.� Auteur Filip Van Laenen vraagt zich terecht af of de oorverdovende stilte betekent dat de partij het principe van een corridor aanvaardt. Kan de top van CD&V hierover spoedig duidelijkheid verschaffen?
Het standpunt van het Vlaams Belang is alleszins wél duidelijk: de taalgrens - hopelijk spoedig een staatsgrens - werd reeds in 1962 vastgelegd en kan onder geen beding worden hertekend. Of het nu gaat over de overheveling van de Vlaamse randgemeente Sint-Genesius-Rode of ‘slechts’ over de overheveling van een stuk Zoniënwoud: de Franstalige aanspraken op Vlaams grondgebied zijn volstrekt onaanvaardbaar.

Durven met Vlaanderen

De Vlamingen hebben meer dan ooit nood aan moedige politici. Politici die buiten de Belgische structuren durven te denken. Politici die het eigenbelang en de Belgische raison d’état ondergeschikt maken aan de Vlaamse belangen.
De zevende editie van de IJzerwake vindt deze zomer plaats onder het motto ‘Nu: Durven met Vlaanderen!’ Het geeft precies aan waarover het gaat: Vlaanderen heeft geen zoveelste mini-staatshervorming nodig. Wij hoeven helemaal niet bang te zijn van onze schaduw. Als straks op 15 juli – de deadline die door Yves Leterme zelf naar voor is geschoven - zal blijken dat Vlaanderen nog steeds met lege handen staat, moeten de traditionele politici eindelijk erkennen dat België dood en begraven is. Zij moeten durven kiezen voor het enige realistische alternatief voor de Belgische chaos: Vlaamse onafhankelijkheid.

Bruno Valkeniers
voorzitter Vlaams Belang