De verschillende staatshervormingen die ons land heeft gekend hebben niet tot grotere efficiëntie geleid. Wel integendeel, nog nooit was de kost van de overheid zo groot. Het aantal mensen dat voor de overheid werkt is in 50 jaar verdubbeld. Opmerkelijk omdat sinds 1950 ook de overheidsdiensten konden profiteren van de technologische revolutie gebracht door computers, faxen, gsm's en internet.

Er werken nu meer mensen voor de overheid dan in onze fabrieken.

Er is dan nu ook weinig ruimte voor loonsverhogingen zoals dezer dagen door stakende ambtenaren wordt geëist tenzij daar een gelijkwaardige productiviteitsstijging tegenover staat. Een loonsverhoging van 3% wordt wel mogelijk als de overheid ook 3% slanker wordt, zo niet moeten de belastingen verhoogd worden waardoor de koopkracht van de burgers vermindert, wat toch niet de bedoeling kan zijn.

In de privé-sector werden in de voorbije 50 jaar wel enorme productiviteitsstijgingen gerealiseerd. Deze productiviteitsstijgingen zorgden voor lagere prijzen wat onze koopkracht ten goede kwam. Bovendien vergrootten de voorbije 15 jaar nog twee uitzonderlijke factoren onze koopkracht. China deed z'n intrede op de wereldmarkt en zorgde voor een stroom aan uiterst goedkope producten, gaande vaan speelgoed, kleding, werkmateriaal tot gsm's en pc's. Bovendien werden die goederen verkocht in dollars, terwijl die munt de voorbije acht jaar alsmaar goedkoper werd voor ons. Die positieve factoren samen, verminderd met de steeds duurder wordende overheid, resulteerden in een netto toename van onze koopkracht en onze welvaart.

Het sprookje dat de Chinezen ongeveer gratis voor ons werken is voorbij. Intussen is ook de olieprijs fel gestegen. De koopkracht van de gezinnen staat onder druk. Belastingen zijn vandaag dé factor die de koopkracht bepaalt, véél meer dan eender welk ander element. Met de belastingafdrachten worden flink wat diensten betaald die de overheid aan de burgers levert zoals onderwijs, politie, rechtspraak, openbaar vervoer en infrastructuur.

Als we de koopkracht willen verhogen, dan moet de kostprijs van de overheid dalen. De kwaliteit van deze diensten in België is redelijk goed maar duurder dan in andere landen. De overheden in ons land zijn vaak log en overgereglementeerd.

Het is tijd om grondig na te denken over welke diensten door de overheid moeten worden geleverd, welke taken de overheid best organiseert en subsidieert maar laat uitvoeren door private organisaties - zoals bijvoorbeeld door het vrij onderwijs - en welke activiteiten niet bij de overheid thuis horen en beter helemaal aan de private sector worden overgelaten.

De overheid moet goedkoper worden. Indien dit niet gebeurt, zullen vele burgers elders gaan om deze diensten te kopen. Vandaag is het immers héél gemakkelijk voor de vitale krachten in onze maatschappij om een nieuw gastland te vinden. De staten die het meeste kansen en de beste levenskwaliteit bieden zullen bewoners aantrekken die veel bijdragen aan de maatschappij. Dat is niet nieuw, migraties zijn van alle tijden, maar in de 21ste eeuw zal dit fenomeen de concurrentie tussen staten en deelstaten veel scherper stellen dan ooit.

Daarom is een productieve staatshervorming een noodzaak geworden, weg van de symbolenstrijd of het louter naar zich toetrekken van bevoegdheden. Dit is een kans om een overheid te krijgen die een betere dienstverlening aflevert voor een lagere kostprijs.

Roland Duchâtelet, senator Open Vld
26 juni 2008

Quotes:
"Als we de koopkracht willen verhogen, dan moet de kostprijs van de overheid dalen."
"3% loonsverhoging kan als de overheid 3% slanker wordt."

admin

Afgelopen week werd aangekondigd als een explosieve periode : woensdag 18 juni 2008 kwamen de landbouwers, truckers en taxichauffeurs naar Brussel. Het gewest zou geblokkeerd worden. Desnoods met luchthaven en al !

Aanleiding : de hoge brandstofprijzen !

Nog voor de manifestatie een aanvang nam, werd alles in gereedheid gebracht : niet alleen om de straten te beschermen of om het verkeer in goede banen te leiden. Ook op beleidsniveau : Schouppe zocht antwoorden, Leterme ging ter plaatse. En de Vlaming Peeters bracht geld mee.

Gemoederen bedaard. Op enkele – eerder beperkte – verkeersproblemen na, bleef alles rustig.

De landbouwers krijgen de garantie voor een gunstige prijssetting : de consument zal wel betalen. En Vlaanderen betaalt nog een en andere investering terug. Schouppe is akkoord om te sleutelen aan de prijssetting voor het transport : de consument zal wel betalen.

L’orange-bleue bekent kleur.

Nog geen week geleden verkondigde Leterme in de Kamer dat geen enkele regering een antwoord kan bieden op de huidige prijsstijgingen. Dat is zeer duidelijk naar de vakbonden die strijden voor koopkracht : de acties laten oranje-blauw koud. De vierde macht jut mee de publieke opinie op : staken haalt niets uit. Dat de koopkracht voor loon- en steuntrekkenden daalt, raakt rechts niet. Terecht schoot Vanvelthoven in een Franse colaire !

Maar, in de Kamer gaf Leterme zijn machteloosheid toe. Het alomvattende rechtse, neoliberale kapitalistisch systeem zet regeringen en overheden buiten spel ! De invloed op de economie van de overheid – en dus de werkende bevolking – is nihil.

Een andere economie is nodig : gecontroleerd door hen die de welvaart produceren en voortdbrengen. De werkenden dus. Alleen dat is een garantie voor behoud van koopkracht en rechtvaardige verdeling van de welvaart.

Maar, dringt bij die hoge dames en heren blijkbaar niet door : octopussen zijn belangrijker. Dat is plezanter en leidt de aandacht af !

admin

In een verfrissend opiniestuk in de krant De Tijd (18 juni) stellen Eric Verhulst en Willy De Wit van de socio-economische denktank ‘WorkForAll’ vast dat het Ierse ‘neen’ bij het referendum over het Verdrag van Lissabon allesbehalve dom is, maar ingegeven door de vrees voor een logge overheidsbureaucratie en hoge belastingdruk. Na de goedkope en onterechte kritiek die het officiële Europa en sommige media leverden op de democratische beslissing van het Ierse volk, ontkrachten de auteurs de bewering dat de Ieren Europa dankbaar zouden moeten zijn voor de jarenlange subsidiestroom. Zij trekken daarbij een parallel met Franstalig België. “Subsidies hebben een land of regio nog nooit vooruit geholpen,� klinkt het. “Zou dat wel het geval zijn, dan was de regio Charleroi nu de rijkste regio van de wereld. De armoede is er echter even groot gebleven en de werkloosheid blijft torenhoog.� Daar hebben wij weinig aan toe te voegen.

Vlaamse solidariteit

“Beggars can ’t be choosers,� zo luidt een Engels spreekwoord. Vrij vertaald: wie afhankelijk is van andermans generositeit, kan niet zomaar dictaten stellen. Dat klopt inderdaad. Maar terwijl Ierland intussen ruimschoots heeft bewezen dat het op zijn strepen mag staan, raakt Wallonië maar niet uit het economische moeras. De geldverslindende subsidiestaat die Wallonië is, wordt nog steeds overeind gehouden door de permanente miljardenstroom vanuit Vlaanderen. “Wallonië kan niet blijven teren op de Vlaamse solidariteit. Dat is dodelijk voor het zelfinitiatief,� zo schrijft de hoofdredacteur van Trends deze week terecht.
Wie denkt dat de Franstalige politieke klasse deemoedig het hoofd zou buigen voor jaren wanbeleid, en maatregelen zou nemen die de wederopstanding mogelijk maken, komt bedrogen uit. De Franstalige politici tonen geen greintje dankbaarheid en bijten daarenboven in de hand die hen voedt.

‘Onderhandelingen’ van start

Deze week startten eindelijk de onderhandelingen over de staatshervorming. De Vlaamse onderhandelaars zullen op hun tellen moeten letten, want de Franstaligen zijn duidelijk van plan om zeer hoge eisen te stellen in ruil voor de overheveling van enkele bevoegdheden. In de aanloop naar de finale clash over de staatshervorming lijken enkele Franstalige toppolitici zich zelfs inschikkelijk te willen opstellen. Een voorbeeld daarvan is PS-kopstuk Philippe Moureaux, die in een interview met Le Soir liet weten dat de Franstaligen het gesprek ten gronde niet langer uit de weg kunnen gaan. Het bewijst dat de geesten rijpen, maar toch lijkt het mij vooral een doorzichtige poging om de Vlamingen zand in de ogen te strooien. Want wie het interview goed leest, merkt dat Moureaux weliswaar voor confederalisme pleit, maar enkel indien Vlaanderen de melkkoe van Wallonië blijft. “Als de interpersoonlijke solidariteit wordt afgeschaft, interesseert België ons niet meer,� staat er letterlijk. Het bewijst nogmaals dat zonder de massale geldstroom België voor Franstaligen niet hoeft.

Oorlogsretoriek

Aan Franstalige zijde liggen ondertussen verschillende scenario’s klaar voor het geval België uiteen zou vallen. Het meest geciteerde is de oprichting van een soort Waals-Brusselse staat. Om Wallonië en Brussel te verbinden, pleit men voor de zogenaamde ‘corridor’ over Vlaams ‘vijandelijk’ gebied. Dat de Franstaligen hardop dromen van een Wallonië dat aansluiting zoekt met Brussel en dat zij daarbij de oorlogsretoriek niet schuwen, hoeft niet te verbazen. Verbazend is wél dat de Vlamingen hier blijkbaar geen antwoord op weten te formuleren. Nog merkwaardiger is dat, zoals de steeds lezenswaardige webstek ‘The Brussels Journal’ opmerkt, “die geruchten (over de corridor) niet tegengesproken worden door de CD&V én dat die partij de onderhandelingstafel nog niet verlaten heeft.� Auteur Filip Van Laenen vraagt zich terecht af of de oorverdovende stilte betekent dat de partij het principe van een corridor aanvaardt. Kan de top van CD&V hierover spoedig duidelijkheid verschaffen?
Het standpunt van het Vlaams Belang is alleszins wél duidelijk: de taalgrens - hopelijk spoedig een staatsgrens - werd reeds in 1962 vastgelegd en kan onder geen beding worden hertekend. Of het nu gaat over de overheveling van de Vlaamse randgemeente Sint-Genesius-Rode of ‘slechts’ over de overheveling van een stuk Zoniënwoud: de Franstalige aanspraken op Vlaams grondgebied zijn volstrekt onaanvaardbaar.

Durven met Vlaanderen

De Vlamingen hebben meer dan ooit nood aan moedige politici. Politici die buiten de Belgische structuren durven te denken. Politici die het eigenbelang en de Belgische raison d’état ondergeschikt maken aan de Vlaamse belangen.
De zevende editie van de IJzerwake vindt deze zomer plaats onder het motto ‘Nu: Durven met Vlaanderen!’ Het geeft precies aan waarover het gaat: Vlaanderen heeft geen zoveelste mini-staatshervorming nodig. Wij hoeven helemaal niet bang te zijn van onze schaduw. Als straks op 15 juli – de deadline die door Yves Leterme zelf naar voor is geschoven - zal blijken dat Vlaanderen nog steeds met lege handen staat, moeten de traditionele politici eindelijk erkennen dat België dood en begraven is. Zij moeten durven kiezen voor het enige realistische alternatief voor de Belgische chaos: Vlaamse onafhankelijkheid.

Bruno Valkeniers
voorzitter Vlaams Belang

admin

In een bijdrage van 9 april hadden we het reeds over de onzin van de splitsing van het huurrecht. In deze bijdrage gaan we iets verder in op nog iets veel ingrijpender: de aangekondigde regionalisering van de verkeerswetgeving. We verwijzen eveneens naar de scherpe kritiek van de Raad van State op deze eerste fase van de zoveelste staatshervorming (zie ons nieuwsbericht van 4 mei ll.).

Op zich is zo’n splitsing al tegengesteld aan het gezond verstand. Hoe kan men in een klein land van 30.000 km² een materie splitsen die eigenlijk op een hoog mogelijk (Belgisch of zelfs Europees) niveau zou moeten geregeld worden? Verkeer kent immers geen grenzen zodat het voorstel een zoveelste stap achteruit is voor ons land. Vooral wat betreft autosnelwegen die verschillende keren over de taalgrens lopen zoals de E40 van Brussel naar Luik of de Brusselse Ring stelt zulk een situatie kafkaiaanse problemen. Maar ook voor de vele pendelaars en vakantiegangers is zulk een splitsing absurd.

Eerste Minister Leterme verdedigde nochtans deze splitsing door te stellen dat ze mensenlevens zou redden. Dat is een merkwaardige stelling die we niet goed begrijpen. Zegt hij dat omdat het Vlaams gewest een maximumsnelheid van 70 km/u wil invoeren op de secundaire wegen en er daardoor op die wegen minder doden zouden gaan vallen? Volstaat het dan niet op de gevaarlijke stroken verkeersborden te zetten met die snelheidsbeperking, zoals men vandaag reeds doet? Is de beperking van het aantal verkeersdoden dan alleen een bekommernis van de politici uit het noorden en trekt de eerste minister van België zich niets aan van het lot van de inwoners in de andere gewesten? Is de vermindering van het aantal verkeersdoden dan geen prioritaire zorg van de Europese Commissie? Herinner u bijvoorbeeld de Europese richtlijn die het verplicht maakte fluo-vestjes en een gevarendriehoek in de auto te hebben.

In de inleiding van het voorstel van de Raad van Wijzen met betrekking tot de staatshervorming van 26 februari 2008 zegt men dat men “de verkeersveiligheid wil versterken rekening houdend met objectieve verschillen op het vlak van de mobiliteit in de gewesten� (punt 2.4). Durft men dan ook te stellen dat men onverantwoord handelt in een land als Nederland waar verkeersveiligheid een nationale materie is? Voor zover als we weten zijn er daar proportioneel niet méér verkeersdoden dan in België en zijn er ook belangrijke verschillen in mobiliteit tussen de overbevolkte Randstad, de lege, vlakke polders en het heuvelachtige Nederlands-Limburg. Bovendien, als alle bevoegdheden aangaande verkeer en openbare werken nationaal zouden zijn, zouden ook de voorbije regionaliseringen geen argument meer zijn om bevoegdheden, die door hun aard Belgisch of Europees zijn, te splitsen.

Neen, laat het duidelijk zijn: het gaat om een politiek van ordinair en voorbijgestreefd taalnationalisme. Eigen “volk� eerst. Wat “we� zelf doen, denken “we� beter te kunnen doen. In de werkelijkheid wordt het bestuur niet beter, maar wel ingewikkelder. Maar laat dat de splitsers een zorg zijn: hun macht is vergroot.

Hans Van de Cauter
Voorzitter BUB
www.belgischeunie.be

admin