Rob Van de Velde (LDD) heeft overschot van gelijk als hij Rik Daems (VLD) uitdaagt om de socio-economische hervormingen van de jonge liberale partij te helpen uitvoeren (De Standaard van 31 mei 2008). Nu eens geen woorden maar daden. Boudewijn Bouckaert (voorzitter denktank Cassandra) zei het al eerder: “De VLD heeft in zijn congressen de klassieke liberale inzichten dikwijls schitterend verwoord en uitgewerkt in concrete programmapunten. De VLD was als congrespartij soms om van te snoepen. Als beleidspartij werd zij voor de klassieke liberaal langzaam een nachtmerrie, zeker onder Verhofstadt II.� (De Standaard, 1 december 2006). Dat was al zo tijdens de oppositieperiode van de VLD. De beginselverklaring van november 1992 stelt dat het overheidsbeslag op termijn teruggedrongen moet worden tot maximaal 33% van het BBP. Geen vier jaar later, op 24 juli 1996, zegt Guy Verhofstadt in de senaat “dat het idioot is een samenleving te willen met een overheidsbeslag van 30 à 33.� Op zich heeft de ex-premier misschien gelijk, een te laag overheidsbeslag garandeert ook geen optimale economische groei, maar waarom het dan eigenhandig in de partijgrondwet inschrijven? Daems verwijst naar het economisch VLD-congres van mei 2005, de naïeve poging om de rechterzijde van de partij te recupereren. Hoeveel resoluties werden er in wetten omgezet? Paul De Grauwe, ex-VLD senator, maakte een jaar terug nog een scherpe analyse: met paars kwam er een einde van de daling van het overheidsbeslag, een forse stijging van de primaire uitgaven, van een echte belastingverlaging is geen sprake (De Standaard van 23 mei 2007). Eliataksen en meerwaardebelastingen op obligatiefondsen kregen we wel.

Dit economisch congres, voorbereid en gedomineerd door Jean-Marie Dedecker, gehouden midden in de prenatale LDD-periode die op 7 februari 2004 aanving met het migrantenstemrechtcongres, maakt dan ook een belangrijk deel uit van het economisch denken van de LDD-militant. We kunnen, de opmerking van Boudewijn Bouckaert indachtig, Rik Daems dan ook niet tegenspreken wanneer hij stelt dat er hier en daar gelijkenissen zijn tussen de LDD- en eerdere VLD-voorstellen. Dat is dus minder een verassende – partijen beïnvloeden elkaar – dan, na acht jaar VLD aan het regeringsroer, een pijnlijke vaststelling. Van belang is wel – en dat maakt de LDD uniek – dat de eigenlijke fundamenten van de hervormingsplannen authentiek zijn, zoals daar bijvoorbeeld zijn, de vlaktaks met degressieve belastingvrije som of het vervangen van de patronale sociale bijdrage door een socio-economische bijdrage die de arbeid niet belast, de concurrentiepositie verbetert en de vraag naar arbeid doet toenemen. Het lijkt hoog tijd voor de VLD om zich te laten behandelen tegen de stilaan chronisch geworden aanvallen van politieke couperose en – waar het allemaal om moet draaien – er samen met LDD voor te zorgen dat ook onze kinderen en kleinkinderen kunnen opgroeien in een welvarende samenleving. Als de liberalen – donker- dan wel lichtblauw – het niet doen, wie dan wel?

Alain Boone
Politiek manager Lijst Dedecker
Politiek secretaris Cassandra-denktank

admin

Geachte Mevrouw Wivina De Meester, Mevrouw Kathleen Van Brempt en Mevrouw Hilde Crevits, ministers, en Mevrouw Cathy Berx, gouverneur,

Het Sint-Jozefinstituut, Galjoenstraat, Luchtbal, Antwerpen is de belangrijkste instelling voor fysiek en mentaal gehandicapte kinderen van deze stad en voor sommige aandoeningen van de provincie. Ruim 900 van deze kinderen en jonge volwassenen worden hier, in de Manchesterlaan en in de Canadalaan verzorgd, waaronder tientallen met zo'n dramatische longaandoeningen dat ze permanent beademd moeten worden en een sterk beperkte levensverwachting hebben. Ademloos vzw gaf samen met Dr. Dirk Van Duppen een uiteenzetting over

de medische problematiek rond de Oosterweelverbinding voor de districten Antwerpen, Merksem en Deurne en samen met Manu Claeys van Straten Generaal over de inplanting van de Oosterweel naast dit school- en medisch complex, op 24/5 tijdens de jaarlijkse open dag "binnen een buitengewone school".

Het is van een ongelooflijke tragiek dat de Noordelijke poot van de toekomstige Oosterweel verbinding of Lange Wapper op slechts een goeie vijf meter van de instelling komt te liggen. Voor gezonde kinderen ruimschoots op steenworp afstand. De Buso afdeling ligt op nog geen 50 meter. Het totale schoolcomplex ligt binnen de kritische 500 meter zone. En precies in deze zone van de Oosterweel accelereren straks de vrachtwagens à rato van tienduizenden per dag en nacht naar boven of remmen naar beneden.

Na de artikelen in Humo van deze week en morgen over fijn stof e.d. kan niemand nog zeggen "wir haben es nicht gewusst". Fijn stof en geluidsoverlast zijn absolute killers. En meer zo in de mate dat de betrokkenen zwakker zijn. De BAM heeft de instelling bezocht en is dus perfect op de hoogte.

De beheerraad werd medegedeeld dat aan het tracé niets meer te doen was. (De waarheid hierover is dat het tracé anders meer in de richting van het Eilandje zou moeten opschuiven, wat natuurlijk slecht is voor de promotie van dit toekomstige intensieve woongebied.) Zo heeft iedereen natuurlijk zijn eigen prioriteiten.

Bij de medische staf van de instelling spreekt men over "de brug der schande". Tientallen leden van personeel en bestuur zijn lid van ademloos vzw. Onze petitie tegen de Oosterweel werd in totaal getekend door 800 personen die op een of andere wijze bij deze instelling betrokken zijn. Op een totaal van 6,000 handtekeningen wil dit veel zeggen (stand op 24/5).

Onze tekst voor de 'Sint Jozefversie' van de petitie besluit met de woorden: "zwijgen is hierin geen optie meer" .

Namens alle betrokkenen hopen wij dat u ons zult helpen spreken.

Met onze bijzondere dank,

Peter Van Houtven, algemeen directeur DVC Sint-Jozef,
André Adam, hoofdgeneesheer DVC Sint-Jozef,
Wim van Hees, voorzitter vzw ademloos,
Dr. Guido Verbeke, secretaris vzw ademloos
Harry Leenders, directeur BuBAO
André Gysbrechts, directeur BuLO
Tally Nuytten, directeur BuSO
Koen Van Eeckert, directeur BuSO, De Ark
Ludo Van Bouwel, directeur BuSO

c.c. Dirk van Mechelen, minister van Vlaanderen, Patrick Janssens, burgemeester van Antwerpen.

admin

Professor, blijf bij je leest.

Jacques Autenne, professor aan de Université catholique de Louvain (UCL), stelt voor om Brussel een doorgang te geven naar Wallonië, in ruil voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Autenne begrijpt de Vlaamse eis voor een splitsing, maar vindt de eis van de Franstaligen voor een fysieke verbinding tussen het in Vlaanderen ingebedde Brussel en het geïsoleerde Wallonië minstens even legitiem.

Professor Autenne stelt voor dat Vlaanderen alle spoor-, auto- en waterwegen afstaat die Wallonië verbinden met Brussel. Daardoor zou er een territoriale eenheid ontstaan tussen Walen en Franstalige Brusselaars zonder een uitbreiding van Brussel in de strikte zin. Alle woningen die naast de toegangswegen liggen zouden juridisch immers bij Vlaanderen blijven horen.

Het pleidooi voor een corridor tussen Wallonië en Brussel is op zich niet nieuw, maar professor Autenne gaat uit van een opmerkelijk standpunt. De corridor tussen Wallonië en Brussel berust blijkbaar niet langer op de decennialange wens van de Franstaligen om een territoriale as Wallo-Brux te installeren, maar vindt volgens Autenne zijn bestaansreden in een legitieme aanspraak op een territoriale eenheid van Wallonië met (Franstalig) Brussel.

Dat is op zijn zachtst gezegd een interessante nuance.

Reeds jaren woedt er tussen Vlamingen en Walen een bitsige strijd over de faciliteitengemeenten, de splitsing van de kieskring BHV, de uitbreiding van Brussel,… In een toekomstige staatshervorming moet daarvoor een oplossing worden gevonden. Maar elke staatshervorming zal met de huidige politieke partners moeten berusten op een geforceerde dialoog en een onderhandeld compromis. Voor de Franstaligen is de uitbreiding van Brussel met zoveel mogelijk Vlaamse gemeenten, en de territoriale corridor naar Wallonië, een duidelijke doelstelling om binnen de grenzen van een onderhandelde staatshervorming te realiseren.

Dat doel, een territoriale corridor, berust volgens Autenne echter niet langer op een eventueel onderhandeld compromis, maar op de legitieme aanspraak van de Franstaligen om een fysieke verbinding, een territoriale eenheid, tussen Wallonië en Brussel in het leven te roepen.

Jacques Autenne. Doctor in de Rechten. Advocaat aan de Brusselse balie. Professor aan de Rechtsfaculteit van de UCL. Auteur van talrijke publicaties en voordrachten in fiscaal recht.

Professor Autenne, blijf aub bij uw leest. Als geïnteresseerde Confrater zou ik graag vernemen in welk handboek of welke wettekst u enige legitieme aanspraak kan vinden op een territoriale eenheid van Wallonië met Brussel.

Het voorstel om alle Vlaamse spoor-, auto- en waterwegen af te staan aan Wallonië in ruil voor de splitsing van BHV getuigt dan ook van weinig politiek doordacht inzicht, nog minder van uw juridisch inzicht. U vergeet trouwens nog de fietspaden, wat voor de talloze Brusselse Ecolo’s een klap in het gezicht moet zijn.

Maar het moet gezegd, uw voorstel bevestigt wel dat sommige Franstaligen zich er bewust van worden dat het met het huidige federale België zo niet verder kan. Concreet, dat de Brusselse elites zoals onder meer Olivier Maingain (FDF), en hun Waalse collega’s zich aan het voorbereiden zijn met een eigen staat Wallo-Brux. Een nefaste angstreflex.

Mijn juridische afkeer voor uw voorstel doet natuurlijk geen afbreuk aan het feit dat wij u als goede Vlamingen en goede buren met veel plezier een blijvend recht van doorgang verlenen. In de geest van vrije doorgang van goederen en mensen in een Verenigd Europa natuurlijk. Wist U trouwens dat wij van hetzelfde recht van doorgang genieten bij onze noorderburen, om Baarle-Hertog te bereiken? Of vindt u dat Vlaanderen die Nederlandse wegen ook maar moet annexeren?

Dit hoeft U dus niet als een erfdienstbaarheid op Vlaamse grond te vergrendelen. Uw voorgangers hebben al genoeg grendels afgedwongen om dit land onbestuurbaar te maken. Maar dat de doorgangswegen op Vlaamse kosten, en dus effectief zullen worden onderhouden, kan U alleen bijkomend vaar-, reis- of rijplezier geven. Zolang Vlaanderen zijn wegen niet afstaat kan U er op rekenen dat de ‘Vlaamse corridor’ tussen Wallonië en Brussel er goed bij ligt.

Of vindt U, beste professor, dat U bij het naderen van de hoofdstad uit Wallonië ook verder van de ene kuil in de andere moet rijden? Letterlijk dan.

Jan Vandenbussche
Voorzitter Lijst Dedecker Brussel

admin

“Ik heb de voorbije weken het debat over economische migratie bewust aangetrokken, omdat we de trein niet mogen missen die in onze buurlanden al rijdt.� Dat zegt Open Vld-minister voor Asiel en Migratie, Annemie Turtelboom, in een opiniestuk in De Standaard waarin ze een pleidooi houdt om meer buitenlandse arbeidskrachten toe te laten. “Door de toenemende vergrijzing staan alsmaar meer vacatures open. Als we onze huidige welvaart op peil willen houden is het noodzakelijk dat we arbeidskrachten van binnen én buiten de EU aantrekken. Wie nu nog de grenzen gesloten houdt uit angst voor overrompeling, voert een achterhoedegevecht.�

Er duiken, met alle respect voor BHV en staatshervorming in spe, de jongste weken ontwikkelingen in onze samenleving op die nog zullen nazinderen lang nadat de communautaire antagonisten van vandaag op rust zijn gegaan. Het gaat om een snel stijgend aantal onbeantwoorde vacatures en de begrotingsproblemen bij de overheid, zelf aangescherpt door de kosten van de vergrijzing. Het zou een thematiek kunnen zijn voor pakweg een speciale ministerraad over sociaal-economische thema's. Maar het is ook en vooral een fundamenteel debat over onze toekomst.

De Studiecommissie over de Vergrijzing ging er in haar eerste rapport in 2002 nog van uit dat de vergrijzing van de bevolking voor de overheid tegen 2030 een meerkost zou opleveren die overeenkomt met 3,1 procent van het bbp. Vorig jaar was dat cijfer al tot 4,4 procent opgelopen. Het Planbureau voorspelt dat het aantal 65-plussers in Vlaanderen zal stijgen van 17 procent van de bevolking nu, naar 27,5 procent in 2050. Vlaanderen blijft daarmee onder het Europees gemiddelde (dertig procent), maar ook boven het niveau van Wallonië (25 procent) en Nederland (23 procent).

De Hoge Raad voor Financiën rekende tien jaar geleden al uit dat de overheid vanaf 2007 een overschot van één procent op de totale begroting nodig had om de financiering van die vergrijzing op te vangen. Inmiddels is die ambitie naar 2011 verlaat. We zullen er dus niet aan ontkomen om de werking van de overheid te optimaliseren. Minder, maar beter betaalde ambtenaren, decentralisatie en afstoten wat de overheid niet hoeft te doen zijn daar essentiële elementen van.

Maar ook de actieve welvaartstaat is nog altijd actueel. Het idee blijft dat de minst pijnlijke vorm om je toenemende kosten te financieren er in bestaat de bron waaruit je die kosten betaalt - arbeid - te verbreden zonder de lasten te verzwaren. In mensentermen: er moeten meer banen komen, meer mensen aan het werk, en meer banen die meer opbrengen.

Buurlanden als Duitsland en Groot-Brittannië hebben de formele pensioenleeftijd al verhoogd tot 67 jaar, weliswaar gespreid over een drietal decennia. Wij in België moeten ook na het Generatiepact van 2005 verder blijven ijveren om de activiteitsgraad van de bevolking op actieve leeftijd op te krikken.

Er is dus een reeks maatregelen nodig op onze arbeidsmarkt. Wie werkloos is, moet intens begeleid worden tot hij of zij werk heeft. Wie langer dan zijn 65ste wil werken, mag daartoe geen hinderpaal ondervinden. Wie wil werken op maat, moet maximaal maatwerk aangeboden kunnen krijgen. Arbeid zal - en dat is de grote verandering - een schaarser goed worden. Vakbonden, merk de opportuniteit!

Daarnaast zullen we meer jobs moeten blijven creëren, en ook buitenlandse werkkrachten aantrekken. Ik heb de voorbije weken het debat over economische migratie bewust aangetrokken, omdat we de trein niet mogen missen die in onze buurlanden al rijdt. Ik denk dan in de eerste plaats aan arbeidsmigranten uit de EU. België, anders zo'n model-leerling van Europa, is nu al bij de achterblijvers in het opheffen van de beperkingen op het vrij verkeer van personen.

Inmiddels heeft de Poolse regering bij ons campagne gevoerd om haar werknemers terug te lokken. Het demografisch deficit en de krapte op de arbeidsmarkt gelden voor heel het continent. Net als bij de Spanjaarden een paar decennia geleden zal de bereidheid van werknemers uit Centraal- en Oost-Europa om naar hier te komen heel snel opdrogen. Wie nu nog de grenzen gesloten houdt uit angst voor overrompeling, voert een achterhoedegevecht.

Daarnaast hou ik ook een pleidooi voor economische migratie vanuit landen van buiten de EU, vanuit een dubbele vaststelling: dat veel van de migratie nu, langs het oneigenlijk gebruik van de asielprocedure en de toeristenvisa, economisch geïnspireerd is. En dat ons land voor een reeks knelpuntberoepen al twintig jaar een overschot aan vacatures meesleept. Breng dus die twee knopen samen en laat ook mensen van buiten de EU voor knelpuntenberoepen toe.

Daarbij gelden twee voorwaarden. De nieuwe werknemers van buiten de EU moeten aan dezelfde cao's en sociale wetten onderworpen zijn als de Belgische. En zij moeten een duidelijke toegevoegde waarde opleveren voor onze economie. Is dat dan braindrain en talent afschuimen in de arme landen? Voor een stuk wel. Maar wie dat beweert, ontkent tegelijkertijd de afschuwelijke ratrace die illegale immigratie nu is, en het feit dat veel asielzoekers ook talenten zijn die hogerop willen.

Wij willen die stroom kanaliseren en organiseren, in plaats van de huidige onmenselijke chaos aan te houden uit een verkeerd begrepen humaniteit. Daarbij is het uiteraard ook essentieel dat we economische migranten opvangen en begeleiden, om niet de fouten te herhalen die destijds bij de 'gastarbeiders' werden gemaakt. De pendant is wel, zoals Patrick Loobuyck twee weken geleden op deze plek wat wantrouwig signaleerde (DS 5 mei), dat de strijd tegen illegale immigratie fors wordt opgevoerd. Onze buurlanden zijn daar al mee bezig. Waarom?

Omdat illegale immigratie vandaag ook big crime-business geworden is, met vele tienduizenden mensen uit Afrika, Latijns-Amerika en Azië als slachtoffer. Mensenhandel, huisjesmelkerij, uitbuiting zoals ten tijde van Daens, een gigantische zwarte economie. Het is een kanker waar we niet tolerant tegen mogen zijn, vanuit een misplaatst gevoel van menselijkheid. Bovendien moeten we af van de bijstandsimmigratie die we in heel Europa, vanwege onze verkeerde aanpak de voorbije decennia, tot veel te grote proporties hebben laten groeien.

Migratie moet kunnen bijdragen aan het opvangen van de vergrijzing, niet nog extra facturen toevoegen. Doen we dit allemaal niet, dan blijven er alternatieven, natuurlijk. De pensioenleeftijd verhogen tot 75 jaar bijvoorbeeld. Of de gemiddelde belastingvoet tot zeventig procent. Maar vergeet niet dat migratie in een geglobaliseerde wereld ook meer en meer in omgekeerde richting werkt.

Nu al zien we een braindrain vanuit België naar bijvoorbeeld buitenlandse financiële centra. Gelukkig blijven velen ondanks een lager loon nog in ons land, vanwege de betere sociale zekerheid, het degelijke onderwijs, de goede gezondheidszorg. Maar als we dat niet meer kunnen aanbieden, dan dreigt een rampscenario. Onze kinderen zijn immers al lang niet meer zo honkvast dat ze mordicus hier zullen blijven als er buurlanden zijn waar zoveel vroeger en zoveel beter op de uitdagingen van onze tijd is geanticipeerd.

Annemie Turtelboom is Open Vld- minister van Asiel en Migratie.

admin

‘Kathleen, of de schijn van het zijn' luidde gisteren de titel van ‘Pauli’s pen’, een rubriek waarin De Morgen-journalist Walter Pauli geregeld zijn licht laat schijnen over het reilen en zeilen in de Wetstraat. Kern van zijn boodschap: Vlaams minister Kathleen Van Brempt – ooit een beloftevolle politica die mee symbool stond voor de vernieuwing binnen sp.a – is verworden tot een mediageile tafelspringer die niet te beroerd is om naast zichzelf desnoods ook haar eigen kinderen te prostitueren om toch nog maar eens met haar snoetje in de krant of op TV te komen. Een zwierig geschreven column, zij het qua tonaliteit niet bepaald verfijnd. Niet gespeend van enige zelfingenomenheid ook. Pauli’s pen, maar Hugo Camps was nooit veraf.

De kritiek aan het adres van Kathleen oogde sterk overtrokken en onnodig persoonlijk. En ontbrak geloofwaardigheid wegens onvoldoende ‘fond’. Want Pauli verwijt Kathleen Van Brempt haar kunstjes te vertonen in het circus genaamd Wetstraat. Maar ontbeert zelfs maar een minimale zin voor zelfkritiek om toe te geven dat journalisten in deze metafoor niet zelden de rol van circusdirecteur spelen, die de circusartiesten alsmaar aanporren om het publiek te geven wat het wil: licht verteerbaar vertier; amusement en sensatie; en als je ‘babe-gehalte’ groot genoeg bevonden wordt, graag ook een tikje sensualiteit.

‘Meedraaien in de mallemolen!’ luidt het ordewoord dat je als politicus zowel door journalisten als spin doctors wordt toegeroepen. Je politieke idealen, initiatieven en realisaties grotendeels prediken in de woestijn is immers het weinig aanlokkelijke alternatief. Toch laat ik het circus graag aan mij voorbijgaan. Dat journalisten de wetmatigheden van de Wetstraat hekelen alsof zij op die wetmatigheden zelf geen gigantische impact hebben, stoort me mateloos. Of hij dat nu graag hoort of niet: ook Walter Pauli maakt deel uit van de cocon van de Wetstraat. Een cocon die alsmaar minder mensen weet te beroeren. Een cocon waar alsmaar meer mensen het hoofd van afwenden.

Liever dan als pot de ketel te verwijten dat hij (of in dit geval: zij) zwart ziet, zouden Pauli en zijn collega’s een debat ten gronde kunnen openen over de scheefgelopen relaties tussen media, politiek en publieke opinie. Mijn pen is dan wel niet zo scherp als de zijne, toch zal ik dat debat graag mee helpen stofferen.

admin

Wij, Belgisch-gezinden, krijgen soms de opmerking van taalnationalisten dat we zelf nationalistisch zouden zijn. Dat is evenwel meestal niet het geval. Nationalisme is het gevoel zich als bevolkingsgroep superieur te voelen aan een andere bevolkingsgroep of –groepen, minstens zich van deze groep of groepen te willen afschermen. Vlaams- en Waals-nationalisten beantwoorden perfect aan deze definitie.

Belgisch-gezinden pleiten daarentegen niet voor het zich afschermen van andere bevolkingsgroepen (tenzij ze etnisch, ethisch of religieus racistisch zouden zijn, maar dat kunnen bovengenoemde taalnationalisten ook zijn), maar wel voor toenadering tot hun anderstalige landgenoten. Wie Belg is, is misschien een patriot (d.i. iemand die van zijn land houdt), maar meestal geen nationalist. Het Belgisch gevoel was hier (quasi) nooit vijandig, maar meestal positief en soms ook defensief (bijv. tijdens de twee wereldoorlogen).

Toch verdedigen de traditionele partijen een federaal systeem dat gewild is door kleine minderheden taalnationalisten, d.w.z. mensen die er moeite mee hebben om samen te leven met mensen die een andere taal spreken naar analogie met de blanken in Zuid-Afrika die er moeite mee hadden samen te leven met zwarten.

Het huidige federalisme brengt de Belgen niet samen. Het heeft integendeel tot doel ze uiteen te drijven. Vandaar de term "taalapartheid": mensen volgens taalgrenzen in "thuislanden" stoppen. Aangezien deze partijen dat immoreel systeem verdedigen (van het Vlaams Belang tot Groen), dragen zij een zware verantwoordelijkheid want dit systeem leidt niet alleen tot het verbreken van de solidariteit (dat is al gedeeltelijk het geval), maar ook tot haat en zelfs geweld (bijv. ex-Joegoslavië).

België verdedigen is niet nationalistisch of hoeft dat niet te zijn omdat een meertalige staat juist de antithese is van nationalisme. Het houdt het respect in voor elkaars talen, de aanvaarding van wie anders is of het lijkt te zijn. Zo'n België wenst de B.U.B.. Geen taalracisme zoals we dat vandaag kennen. Daarom zijn wij met overtuiging "belgicisten", maar geen nationalisten.

En wie zich niet Belg kan voelen in België, kan zich ook niet Europeaan voelen want België is Europa in het klein. De verdraagzaamheid moet beginnen in je eigen land. Voor de eigen deur vegen, heet dat.

Het eerste voordeel van het huidige federalisme moet trouwens nog uitgevonden worden, buiten het feit dat het 6 regeringen, 6 parlementen en een heleboel administraties in stand houdt…

Aangaande de uitbreiding van Brussel is de B.U.B. geen vragende partij op voorwaarde dat de gewesten worden afgeschaft (wat de fusie van de 19 Brusselse gemeenten impliceert) en de provincie Brabant wordt hersteld. Zoniet lijkt de uitbreiding van de Belgische hoofdstad ons onvermijdelijk en zelfs wenselijk om het voortbestaan van België te verzekeren.

admin

Het is niet onbelangrijk even stil te staan bij de geschiedenis van België en meerbepaald de kortstondige onafhankelijkheid van België op het einde van de 18de eeuw, die aantoonde dat – in tegenstelling tot wat Vlaams- en Waals-nationalisten beweren - 1) de Belgische natie een realiteit was, 2) zij voortkwam uit de provincies en 3) een confederatie (= statenbond) onwerkbaar is.

In de periode 1787-1789 botste het onhandig Oostenrijks centralisme frontaal met de eeuwenoude, particularistische tradities in onze streken. De Zuidelijke Nederlanden hadden zich, gedurende de voorbije eeuwen, tot een protonatie ontwikkeld. Inbreuken op de tradities en privileges werden als een schending van de “nationale� eigenheid ervaren. De “Etats Belgiques Unis - Verenigde Belgische (of Nederlandse) Staten� kwamen tot stand na de Brabantse revolutie in 1789, waarin progressieven en katholieken elkaar vonden. De revolutie bracht echter een te zwakke confederatie voort, die maar één jaar overleefde. Dit feit was toch belangrijk omdat het voor de eerste maal was dat er een intern en gezamenlijk streven was van alle Belgische provincies (behalve Luik) naar eenheid en samenwerking dat leidde tot een (kortstondige) periode van absolute politieke onafhankelijkheid.

Deze unie werd en wordt niet onterecht beschouwd als een prefiguratie van de Belgische revolutie van 1830.

admin

Met de regelmaat van de klok blijven politici van Franstalige partijen ijveren voor de benoeming van de waarnemende burgemeesters van Kraainem, Linkebeek en Wezembeek-Oppem. Ze koppelen die benoeming zelfs aan verdere stappen in de staatshervorming. Hiermee doen ze alsof er in 2001, tijdens de regering Verhofstadt I, geen staatshervorming heeft plaatsgevonden, die onder meer de benoeming van de burgemeesters overgedragen heeft aan de gewesten.

Concreet betekent dit dat de federale overheid niets meer te vertellen, te vragen of te eisen heeft over de benoeming van burgemeesters in het Vlaams (of het Waals of het Brussels hoofdstedelijk) gewest. De zes gemeenten met faciliteiten voor Franstaligen in de Vlaamse rand, maken deel uit van het Vlaams Gewest. In drie van die gemeenten, Drogenbos, Sint-Genesius-Rode en Wemmel, werd de door een Franstalige meerderheid voorgedragen kandidaat-burgemeester trouwens wél door mij benoemd.

De gemeenteraden van de drie andere randgemeenten hebben vorige maand de waarnemende burgemeesters opnieuw voorgedragen, hoewel zij al sedert november vorig jaar weten dat de voordracht van dezelfde kandidaat geen kans maakt om aanvaard te worden. Ik heb hen toen al gevraagd een andere kandidaat voor te dragen. De waarnemende burgemeesters in kwestie hebben bovendien verkozen hun niet-benoeming niet aan te vechten bij de Raad van State.

Ze weten dan ook maar al te goed dat ze de taalwetgeving hebben overtreden: bij de verkiezingen van 2006 hebben ze de oproepingsbrieven verstuurd in de taal van de inwoner in plaats van in het Nederlands. Zij hebben dit weloverwogen fout gedaan, in strijd met de richtlijnen van de provinciegouverneur en de federale taalwetgeving. Ze pleegden daarmee een illegale daad van verzet tegen de Vlaamse voogdijoverheid, om een politiek signaal uit te sturen naar het gehele land.

Zij hebben die daad van rebellie bovendien herhaald bij de verkiezingen van 2007. Op dat ogenblik wisten ze dat hun benoeming tot burgemeester nog niet was gebeurd omwille van het verkeerd versturen van de oproepingsbrieven bij de verkiezingen van 2006. Ik herinner er trouwens aan dat de burgemeester van Sint-Genesius-Rode met het versturen van de oproepingsbrieven in 2006 de taalwet ook had overtreden, maar dat zij die overtreding niet meer herhaald heeft in 2007. Ik heb haar daarom in november 2007 wél benoemd.

Heel veel Franstaligen begrijpen niet waarom de oproepingsbrieven voor de verkiezingen (voor álle verkiezingen: de Vlaamse en Europese, de federale en de gemeente- en provincieverkiezingen) in die zes Vlaamse faciliteitengemeenten, waar de grote meerderheid van de inwoners Franstalig is, tóch in het Nederlands moeten worden verstuurd.

Het antwoord is simpel: de wet, nl. de federale taalwetgeving in bestuurszaken, schrijft het zo voor. Franstaligen die dat willen, kunnen altijd een Franstalige vertaling vragen. De manier waarop de taalwetgeving door gemeentebesturen toegepast moet worden, werd door een van mijn voorgangers in 1997 uitgelegd in de zogenaamde omzendbrief-Peeters. Deze brief was het voorwerp van grote controverse en protest vanuit Franstalige zijde. Hij werd aangevochten bij de Raad van State. Tot veler verrassing verwierp de Raad van State in een aantal arresten in december 2004 al de beroepen tot vernietiging van deze omzendbrief. Dit betekent dat de rondzendbrief volgens de Raad van State de correcte interpretatie weergeeft van de taalwetgeving.

De arresten van de Raad van State, het hoogste administratieve rechtscollege van het land, hebben gezag van gewijsde. Ze zijn m.a.w. definitief geworden, er is geen hoger beroep meer mogelijk. Ze zijn bovendien bindend voor elke bestuurlijke overheid. Ze moeten dus bij alle beslissingen en bestuurshandelingen van elke overheid nageleefd en gerespecteerd worden.

Het spreekt voor zich dat een burgemeester een voorbeeld moet zijn in het naleven en toepassen van de wet. Het is alleszins ontoelaatbaar dat een burgemeester voorop loopt bij of prat gaat op het systematisch overtreden van de wet. De wetsovertredingen die de kandidaat-burgemeesters herhaaldelijk en met kwaad opzet hebben begaan, zijn nog om een andere reden geen futiliteiten.

Hun overtredingen betreffen de uiterst delicate Belgische taalwetgeving, wetgeving van openbare orde, tot stand gekomen in grote communautaire compromissen, goedgekeurd door bijzondere meerderheden van Vlamingen én van Franstaligen in het federale parlement. Die taalwetgeving vormt een van de hoekstenen van België. Het is een steunbeer van de Belgische constructie, die het vreedzaam samenleven van onze twee grote cultuurgemeenschappen mogelijk maakt. Voor een kandidaat-burgemeester die daarmee lichtzinnig omspringt, is de niet-benoeming geen buitensporige straf.

Als Vlaams minister bevoegd voor Binnenlands bestuur vraag ik van alle 308 burgemeesters van het Vlaams gewest dat ze als een echte burgervader in hun gemeente als brugfiguur boven de partijen kunnen staan. Ik sta erop dat ze de wetten en voorschriften naleven en daarbij het voorbeeld geven aan de burgers. En in de taalgrens- en faciliteitengemeenten eis ik van de burgemeesters een bijzondere zorg bij het naleven en eerbiedigen van de taalwetgeving, waarmee ze het als verkozen mandataris wat mij betreft overigens volstrekt politiek oneens mogen zijn.

De drie niet-benoemde kandidaat-burgemeesters hebben me tot vandaag nog niet aangetoond dat ze die delicate opdracht aankunnen. Wel integendeel, ze hebben ook op bij andere gelegenheden (het taalgebruik in de gemeenteraden, opruiende verklaringen tegen de Vlaamse voogdij-overheid, mezelf en de Vlaamse regering) communautair conflict in plaats van de taalvrede en pacificatie gezocht.

Om deze redenen hebben ze zichzelf als burgemeester van een Vlaamse gemeente onmogelijk gemaakt.

Marino Keulen
Vlaams minister van Binnenlands Bestuur, Wonen, Inburgering en Stedenbeleid

admin

Mevrouw de minister,

Bij uw aantreden als minister in de regering Leterme gunden wij u – en met ons het gros van de humanitaire organisaties – graag het voordeel van de twijfel. Vooreerst omdat migratie en asiel voor de eerste maal in onze politieke geschiedenis als voldoende belangwekkend werden beschouwd om behartigd te worden door een minister die daar voluit voor kan gaan. Vervolgens omdat de teksten van het regeerakkoord – hoewel badend in een flou politique – indien voluntaristisch geïnterpreteerd u toch de mogelijkheid boden om verder te evolueren naar een beleid dat in de eerste plaats op humanitaire leest is geschoeid.

Amper anderhalve maand na uw aantreden heeft die voorzichtige hoop plaats gemaakt voor bittere ontgoocheling en diepe verontwaardiging. U weet ongetwijfeld wat de aanleiding vormt voor deze radicale omslag. Toen op dinsdag 29 april enkele honderden mensen betoogden voor de gebouwen van de Dienst Vreemdelingenzaken om uiting te geven aan hun grieven, werden tientallen actievoerders hardhandig opgepakt door de politie. Diezelfde Dienst Vreemdelingenzaken besloot daarop wraak te nemen op de meest cynische manier denkbaar: elf aangehouden actievoerders zonder papieren kregen immers te horen dat ze kortelings ons land zouden worden uitgezet.

Mevrouw de minister, wij zijn zondermeer verbijsterd over deze beslissing van uw diensten die wij – weloverwogen – durven catalogeren als een maatregel die volstrekt haaks staat op onze democratische traditie. Eén van de meest fundamentele mensrechten – met name het recht op vrije meningsuiting – wordt hier immers op flagrante wijze met voeten getreden. Ook mensen zonder papieren, mevrouw de minister, genieten dit universele mensenrecht.

Enkel in totalitaire regimes worden kritische stemmen ten aanzien van de overheid op een dergelijk vergaande wijze monddood gemaakt. Van u die zich als politica expliciet inschrijft in een liberale traditie kunnen wij de uitwijzing van deze actievoerders begrijpen noch aanvaarden. Wij vragen u dan ook met de sterkst mogelijke klem, mevrouw de minister: laat onze vrienden vrij.

Teken de internetpetitie en steun de actievoerders die dreigen uitgewezen te worden op http://www.ipetitions.com/petition/laatonzevriendenvrij/

Els Van Weert (Vlaams parlementslid voor VlaamsProgressieven)
Frank Wauters (partijbestuurslid VlaamsProgressieven en initiatiefnemer van de humanitaire organisatie Laat Onze Vrienden Blijven)

admin

De politieke berichtgeving werd de voorbije weken door één onderwerp gegijzeld:
de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde en de daarbij horende strop rond de nek van de premier. De man �van vijf minuten moed�, maar wiens conservatief kartel nu al 10 maanden potsierlijk en pathetisch “probeert�. Een kronkelig pad van goede voornemens, op weg naar de hel. Er is al veel over geschreven. Opinie op opinie op opinie, met daarbij evenveel amper begrijpelijke manoeuvres, commentaren, columns… vaak in laatavondlijke praatprogramma’s. Kan ik er nog iets aan toevoegen? Mijn drijfveer om te reageren is verontwaardiging, een vuist opsteken tegen Vlaams en politiek cynisme. Ik wil me krachtig verzetten tegen een neerwaartse spiraal, waarin de splitsing van BHV en vooral het protserige theater hieromtrent, een nieuwe vijandelijke context en een hatelijke sfeer creëren. BHV lijkt steeds meer het gedroomde alibi om relaties tussen en in gemeenschappen langzaam maar systematisch te laten verzuren. Een verrottingsstrategie door een dossier dat de nieuw toegeschreven betekenis niet verdient.

Voor mij is BHV meer dan ooit een opgeblazen heilige koe, opgeklopt en opgefokt tot een symbool buiten elke proportie en ver voorbij het gezond verstand. Mag ik BHV als een strategisch weinig indrukwekkend probleem benoemen? BHV beperkt zich immers tot de kiesomschrijving bij de federale verkiezingen. Wat geldt voor de andere provincies, dient ook toegepast voor Vlaams- en Waals-Brabant . Dat is de essentie van het arrest van het Grondwettelijk Hof, want anders zijn de kieskring Leuven en de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde in strijd met het gelijkheidsbeginsel. Voilà, daar gaat het over. Voor deze ingreep moet en kan dus ook geen prijs worden betaald. Brussel-Halle-Vilvoorde gaat namelijk niet over de uitbreiding of de inkrimping van faciliteiten; het is absoluut geen discussie over de grenzen van Brussel. Evenmin staat BHV gelijk met de opdeling van België. Met een splitsing van BHV wordt dus helemaal niets afgedaan aan de rechten van welke Franstalige dan ook. Zij zullen ook nadien op Franstalige kieslijsten kunnen blijven stemmen. Om al die redenen ben ik dus van mening dat een oplossing van het dossier BHV, een splitsing dus, helemaal niet de grote Vlaamse doorbraak zal zijn die sommigen ons koppig maar foutief blijven voorhouden.

Het misbruik van BHV stoort mij mateloos, uiteraard het perfide spel van de Franstaligen maar evenzeer het borstgeroffel van de zelfuitgeroepen rechtgeaarde flaminganten. Zij hebben gezamenlijk een eenvoudig dossier besmet en verprutst en tot een dramatisch opbod herleid. De beslissing tot splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde blijkt immers - heel gewoon - een respect voor de taalwetgeving en voor de regio waarin anderstaligen zich kwamen vestigen. BHV verwordt steeds meer tot symbool voor een politieke situatie waar samenwerking onmogelijk lijkt. Door strategisch te wroeten – bijna mollenwerk – eindigt dit politiek dossier tot een ondraaglijk pijnpunt in een debat over België, waar separatisme en overdraagzaamheid woekeren. Via een ziekelijke BHV-strategie hebben ze in geen tijd de relaties verwoest, die nodig zijn om tot een echte en zelfzekere, maar ook een juiste staatshervorming te komen. De pragmatische maar toch respectvolle latrelatie tussen Vlaanderen en Wallonië komt steeds meer onder druk. Maar, zonder dat velen zich daar blijkbaar om bekommeren, ook de noodzakelijke en historische band tussen Vlaanderen en Brussel verdwijnt via deze strategie zonder gêne in de coulissen. De betrokken tenoren in dit koor zingen vals: ze gebruiken BHV in hun lelijke gezang over de splitsing van een land. Hun lied drijft op negatieve energie, verpest niet alleen de noodzakelijke harmonie tussen de gemeenschappen in dit land, maar vernielt de verhouding tussen Vlaanderen en haar hoofdstad.

Nog niet zolang geleden toonden Vlamingen in Brussel, zoals Hugo Weckx, Annemie Neyts en Vic Anciaux, zich complexloos zelfzeker, maar tegelijkertijd waren het bekende en geliefde iconen in Vlaanderen. Nu observeer ik steeds meer Brusselse Vlamingen die zich vooral en uitsluitend als “Brussels� profileren, even complexloos op de kap van de Vlaamse Gemeenschap. Nochtans, zij weten beter dan wie ook dat de twee entiteiten niet zonder elkaar kunnen. Maar ook Vlaanderen mag Brussel niet in de steek laten. We kunnen Brussel niet gemakshalve buiten de discussie laten. Ik ben er zeker van dat er nog Vlamingen samen met mij overtuigd zijn dat de splitsing van BHV de band tussen Vlaanderen en Brussel niet mag hypothekeren of besmetten. Het is zeker niet alleen aan de Barten De Wever en Eriken Van Rompuy om de strategie rond BHV in te vullen. Zeker niet als hierbij vooral radicale profilering van en in Vlaanderen speelt, ongeacht de consequenties voor Brussel en de Vlaamse aanwezigheid in Brussel.

Het tragikomische schouwspel dat ik deze week moest aanschouwen, maar ook de vergelijkbare communautaire opstoten van de laatste maanden, worden neergezet door karikaturale acteurs. Elk aspect van een mogelijke staatshervorming wordt meteen gereduceerd tot een lachwekkend duel, met telkens dezelfde uitdagers, die even systematisch verkeerd mikken, geen doel raken. Zelfs politiek-strategisch ontgaat me de waarde ervan. Maar, ik bewaak nauwlettend de bedreiging om cynisch te worden. Ik onthoud me van leedvermaak om diegenen die dit debat steeds opnieuw, tegen heug en meug, terug aan een onderhandelingstafel proberen te brengen. Achter gesloten deuren en met volwassen mensen. Zoals het hoort.

Ik vraag daarom om de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde te herleiden tot de ware proporties: een splitsing die uitgevoerd moet worden, zonder prijs, om dan met een onbezoedelde start de contacten te herstellen en op intensieve wijze verder te ontwikkelen, te verdiepen: tussen de Vlaamse Gemeenschap en Brussel, en met de Vlamingen in Brussel die echt wel weten hoe belangrijk Vlaanderen voor hen is. Maar ook de Franse Gemeenschap is een absoluut bevoorrechte partner. Brussel-Halle-Vilvoorde is geen splijtzwam van dit land. De reacties van de Franstaligen betreffende BHV zijn immers te reduceren tot de vrees dat de rechten voor de Franstalige minderheid in Vlaanderen hoe langer hoe meer met de voeten wordt getreden. BHV heeft hier natuurlijk niets mee te maken en om die vrees te bestrijden bestaan andere, veel betere oplossingen.

De Vlaamse Gemeenschap heeft culturele verdragen afgesloten met de helft van de wereld maar niet met de Franse Gemeenschap. Ik ben al vele jaren pleitbezorger hiervoor. Zo een culturele samenwerking maakt het mogelijk dat de Vlaamse Gemeenschap initiatieven neemt in Wallonië. En andersom: via dit akkoord kan ook de Franse Gemeenschap culturele activiteiten ondersteunen en organiseren binnen de Vlaamse Gemeenschap. Steeds met elkaars medeweten en goedkeuring. We zijn met 6 miljoen Vlamingen tegenover 3,5 miljoen Franstaligen. Toch blijft Vlaanderen nog steeds denken vanuit een underdogpositie. Vlaanderen lijkt wel een Calimero op z’n kop: “Wij zijn groot en zij zijn klein, en dat is niet eerlijk!� We moeten eindelijk en dringend weg van het “kaakslagfantoom “. Geen zelfvoldaanheid maar wel grote edelmoedigheid en openheid tegenover élke culturele gemeenschap binnen de Vlaamse Gemeenschap maakt van de Vlaamse Gemeenschap steeds meer een toekomstgerichte samenleving. Dat betekent natuurlijk ook meer waardering voor de Franstalige cultuur binnen Vlaanderen, wat sterk zou bijdragen tot internationaal aanvaard respect en erkenning.
De Franstaligen doen er dan ook verstandig aan om niet langer mee te spelen in het pure partijpolitieke machtspel en om hun buitenproportionele eisen als prijs voor de splitsing van BHV te laten vallen. In ruil kunnen we een open samenwerkingsakkoord maken dat ook correcte ruimte geeft voor culturele projecten vanuit de Franse Gemeenschap in Vlaanderen en vanuit de Vlaamse Gemeenschap binnen Wallonië. Het kan een boeiende vermenging zijn van het ius soli en het ius sanguinis. Het beste van de twee werelden. Vanuit wederzijds respect en samenwerking kan een open piste gevonden worden om de angst en agressie rond BHV te doen verdwijnen. Ik reik de hand aan die Franstaligen die echt geven om solidariteit én culturele identiteit en diversiteit. Dan kan de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde in plaats van een overroepen cactus een mooi samenwerkingsmodel worden. Als absolute meerderheid in dit land zou dit naar de minderheden binnen België én naar heel de internationale gemeenschap toe een mooi statement zijn.

Als flaminganten hebben we met velen respect afgedwongen voor onze Vlaamse eigenheid. Meer Vlaanderen om een open Vlaanderen te bereiken. Vlaanderen dat samenwerkt met haar buren. Een divers en interculturele Vlaamse Gemeenschap. Een gesloten Vlaanderen is gedoemd te verschrompelen. Daar hebben we nooit voor gevochten.

Bert Anciaux
Vlaams minister

admin

Zo’n veertig landen hadden de afgelopen tijd te kampen met rellen, betogingen en onrusten als gevolg van de stijgende voedselprijzen. De televisiebeelden uit Haïti en Egypte hebben hun sporen nagelaten op het netvlies. 20% van de Egyptenaren doet het met minder dan $ 2,00 per dag. Nog eens 20% met nauwelijks ietsje meer dan dat. M.a.w. zeker 40 miljoen Egyptenaren leven in bittere armoede. En dat is maar één land.

UNO secretaris-generaal Ban Ki-Moon vreest een wereldwijde voedsecrisis. IMF-topmannen en andere wereldbankiers dat er zeker 100 miljoen mensen meer dan vandaag, in armoede zullen terechtkomen. Honderdduizenden ervan zullen een hongerdood sterven.

Is er dan een wereldwijde voedselcrisis aan de hand ?

In 2007 werd zo’n 2,1 miljoen graag geoogst. 5% meer dan het vorige record.

En de voedselprijzen stijgen. Niet alleen in ontwikkelingslanden. Maar, daar voelt de bevolking dat het hardst. Als 1kg rijst $1,00 kost en je inkomen bedraagt nauwelijks $1,00 per dag dan weet je het wel wanneer de rijstprijs verdubbelt. Een kwestie van koopkracht.

De dalende koopkracht van de werkende bevolking is een wereldwijd probleem.

In het kapitalistische paradijs de States verliezen werkende Amerikanen dagelijks hun job. De huizenmarkt is ineen gestort. De doorsnee Amerikaan moet zijn huisje verkopen. Als hij er zich al een kan veroorloven. Zijn ziektekosten kan hij niet betalen. Working poor zijn een normaal verschijnsel. Bush verklaarde onlangs nog hoe fier hij was dat alleen staande moeders tot drie jobs moesten doen om de eindjes aan elkaar te knopen : only in America is an individual really independant ! Freedom, you know.

Maar, working poor wordt meer en meer doorsnee in Europa. Zelfs in het land van melk en honing, België, is het een dagelijkse realiteit. Meer en meer Belgen doen een bijjob : niet om zich luxe te kunnen veroorloven, maar om het einde van de maand te halen. En dan hebben we het niet over gepensioneerden, werkzoekenden of zieken. Neen, neen : gezonde werkenden !

Maar, koopkrachtdaling is maar een idee, zeggen ondernemersgroepen. Het echte probleem is de loonhandicap, zegt het patronaat...

’t Is waar : we komen er niet mee met ons loon : dat is een echte handicap !

Het patronale antwoord is : loonmatiging. Behalve voor topkaders, aandeelhouders en eigenaars.

De dalende koopkracht is een realiteit. Niet alleen in België of Europa. Het is een internationale spiraal : zelfs de armsten zijn te duur voor het kapitaal !

De strijd voor meer koopkracht is meer dan legitiem ! Meestappen in de geglobaliseerde logica van loondaling of – matiging (zoals het in newspeak wordt genoemd) betekent een nog verdere daling van de koopkracht. En een verdere polarisering van arm en rijk.

De kloof tussen arm en rijk groeit overal. Neoliberale, kapitalistische oplossingen werken niet : het is al zover gekomen dat conservatieve kapitalisten hulp inroepen van de overheid.

Socialisme in alle Talen – Socialisme dans toutes les Langues roept alle linkse krachten op om de krachtten te bundelen voor een reële strijd voor meer koopkracht en een alternatief te vormen

Socialisme in alle Talen – Socialisme dans toutes les Langues roept op om een links, sociaal alternatief te formuleren op de oubollige, rechtse, neoliberale recepten van de regeringen.

Socialisme in alle talen -
Socialisme dans toutes les langues,

admin